Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2018

κοινο-ποίηση

Άρχισαν αδίστακτα να τον ξεπετσιάζουν.
Να ξεκολλούν φράσεις απ’ τα ποιήματά του.
Να συνοδεύουν μ’ αυτές τ’ απίθανα πορτρέτα
τα πανομοιότυπα εκδρομικά τοπία
τις βουλιμικές τους επαιτείες
τους ρηχούς τους έρωτες.

Είχε εγκαίρως ―ευτυχώς!―
αποδημήσει εις Κύριον.
2/1/2018 Στάχτες

forma fix

Σε forma fix
να εκφραστεί
το ‘βρισκε πόζα,
γι’ αυτό αλύπητα
φώτα άλλαζε
στην πρόζα.

Θα ‘δειχνε ψεύτικος.
Θα ‘χανε ―ο τάλας!―
σε πρωτοτυπία.
(Θα έφθιν’ ο οίστρος του
ο επαναστατικός
και η φαντασία...)

Σεμνά κι αυτάρεσκα
λοιπόν, φιξάριζε
τις επαφές του·
τις εκδηλώσεις
τις δηλώσεις
τις λογοκλοπές του.

Σεμνά κι αυτάρεσκα
που δε φοβόταν θάνατο.
(Μέλος ιδρυτικό
κι επίτιμο
κι αθάνατο!)
31/5/2018 Στιγμές

χαϊκού του σκοταδιού

Μου το είχες πει,
κάποτε θα ερχόταν
νύχτα στην πλώρη.

Μου το είχες πει,
κανείς δε θα φαινόταν
απ' το πλήρωμα.
Μου το είχες πει,
μέσα μου θ' απλωνόταν
κάποτε. Τώρα.

8/7/2018 Στιγμές

χαϊκού του ανήφορου

Μηχανούλα μου,
πιάνουμε ανηφόρι!
Τρέμεις σύγκορμη.

Σκοτωμένη μια
αλεπουδίτσα, δες, μας
χαμογελάει.

Είναι ένα πι-
κρό καράβι, που μένει
αταξίδευτο...
28/6/2018 Στιγμές

ζωές

Ζωές-συμβάσεις
ορισμένου χρόνου,
δίχως δυνατότητα
παράτασης...
Πάγια και διαρκής
ανάγκη ο θάνατος.

γάτες

Γάτες τρυφερά
θανάτου στόματα

Γάτες αρχοντικές
πανάρχαιοι αίλουροι

Γάτες θεοτικές
όφεων κατάδεσμοι

Γάτες θηλές
γάτες κοινές
κεραμιδόγατες

προετοιμασία

Σκάβω το ποίημα,
το χωροθετώ.

Δυο ξυλαράκια
δένω για σταυρό.

Οι μοναχοί
το λένε τάφο.

πέραν

Τα μάτια σου λάμπουν
από κούραση:
μένω στο χαμογέλιο, μα
πού να δω
την καταπόνηση,
πλανάρω στην επιφάνεια, μα
πού να υποπτευθώ
τον βυθό.

οι κήποι

Δεν τον είδαν.
Δεν τον άκουσαν.
Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε
εκείνος ο τρελός της γειτονιάς μας.

Χωρίς τον τρελό της
συνεχίζει η γειτονιά.
Χωρίς κηπουρούς
ανθίζουν οι κήποι.
25/5/2018 Ποιείν

τρίτη ηλικία

Σε μιαν άκρη
και με ξεχνάς,
όπως ένα παλιό έπιπλο
ή ένα διαβασμένο γράμμα.

Θα με θυμηθείς.
Κάποτε ίσως
θα με θυμηθείς,
αλλά δε θα 'μαι.

ας έχουν

Oι κατοικούντες τα βουνά
Oι τραχείς σαν πέτρες
Δωρικοί και λιγομίλητοι

Οι αναμετρημένοι με τον ήλιο
Με το αγκωνάρι
Και με το πουρνάρι

Οι ομοιόθερμοι ξερακιανοί
Οι των όφεων κληρονομούντες
Άνευ ελπίδας αλλαγής δέρματος

Οι αείποτε φιλοσοφούντες την επιβίωση
Και μηδέποτε επιβιώσαντες την φιλοσοφία,
Ας έχουν την υγειά τους.

ζαβολιά

Θα έγινε
καθώς σ' αγκάλιαζα.
Είχες ένα κολιέ
ψεύτικα μαργαριτάρια.
Θυμάμαι που σκόρπισαν
και τα μάζευα.
Τα περνούσα
σε μια κλωστή.
Άτσαλα σου 'φτιαξα
έναν κόμπο στο λαιμό.
Γελούσες πλατιά
χαϊδεύοντάς μου το κεφάλι.

Βρήκα ένα προχθές
στο συρτάρι σου.
Και θάμπωνε...
όλο θάμπωνε το βλέμμα.

ένα χαϊκού

Εδώ και κλαίνε
Της έκδοσης τα φράγκα
Δυο ποιητάδες.

26/4/2018 Στιγμές

ο βρεμένος στη βροχή

Έτρεχες με τη μηχανή.
Στην πορεία σκότωνες τους προορισμούς σου.
Κάθε χάντρα του κομπολογιού σου
Και μια προσευχή―
Γλίστραε απ’ τη σέλα στους τροχούς σου.

Έτρεχες για την εξοχή.
Άδειος ένας χάρτης τύλιγε τους τόπους.
Μίλια από πόλεις κι από ανθρώπους
Σ’ έπιασε βροχή―
Μουσκεμένο ως μέσα στην ψυχή.
24/4/2018 Αλλιώς

κάτι της μνήμης

Μέρες πριν τις Πανελλήνιες,
ο λυκειάρχης αυστηρός
στέκει στην πόρτα.
“Ο χρόνος μετά…” μας λέει
σοβαρά.

Κάτι σχολεία γκρεμίσματα,
κάτι της μνήμης παιχνιδίσματα,
ανόητα,
φριχτά ξεγελασμένοι.
6/4/2018 Αποτυπώματα

Τυμφρηστός

Όσο το όπλο σου βαστάς
Στο χέρι δε σε βάζουν.
Κάθε καλύβι που περνάς
Σπόρους στο διάβα σου σκορπάς
Σαν άγιος φεγγοβολάς
Κι οι χωρικοί σου τάζουν.

της μοναξιάς καλή συνέχεια

Κι εσύ που με καμάρι την υψώνεις
Κι εσύ που οργισμένος την πατάς
Κι εσύ που με διαβεβαιώνεις...
Κάποια σημαία ακολουθάς.

Κάπου, οπωσδήποτε, πρέπει ν’ αρέσεις
Την επιβράβευση κι εσύ επιζητάς.
Σε μάθανε να ζεις με τις προσθέσεις
Μα ν’ αποστρέφεσαι το πλην της μοναξιάς.

13/4/2018 Στιγμές

ριπές

Ριπές ανέμου
σκορπίζουν τις πολιτείες.
Τα βατράχια σταμάτησαν
το τραγούδι τους.

Δεν τολμούσαμε να ζήσουμε
και τώρα δε ζούμε.
Ν' αγαπήσουμε την επόμενη
ερωμένη μέρα.

Να κατάλαβαν, τουλάχιστον, κάτι
αυτοί που έρχονται;
Να τους κουβαλήσει από εμάς
λίγο πιο πέρα...

επιγραφή

Μη θορυβείτε!
Εισέρχεσθε εις τον ναόν
μετά μεγάλου δέους.
Μετά μεγαλυτέρου δε,
εις το Κόμμα.

η τρικυμισμένη κοιλάδα

The Valley of Unrest

Once it smiled a silent dell
Where the people did not dwell;
They had gone unto the wars,
Trusting to the mild-eyed stars,
Nightly, from their azure towers
To keep watch above the flowers,
In the midst of which all day
The red sun-light lazily lay.
Now each visitor shall confess
The sad valley’s restlessness.
Nothing there is motionless—
Nothing save the airs that brood
Over the magic solitude.
Ah, by no wind are stirred those trees
That palpitate like the chill seas
Around the misty Hebrides!
Ah, by no wind those clouds are driven
That rustle through the unquiet Heaven
Uneasily, from morn till even,
Over the violets there that lie
In myriad types of the human eye—
Over the lilies there that wave
And weep above a nameless grave!
They wave:—from out their fragrant tops
External dews come down in drops.
They weep:—from off their delicate stems
Perennial tears descend in gems.


Η τρικυμισμένη κοιλάδα

Ένα σιωπηλό λαγκάδι κάποτε χαμογελούσε
Εκεί όπου κανένας πια δεν κατοικούσε.
Είχαν κινήσει όλοι για…

2x3

Για την Αλεξάνδρα Δ.

Kάπου θα τρέχεις ζωή
αλλά μακριά απ’ τα πόδια μου.
Αυτά θα τρέχουν μόνα τους
θα παραβγαίνουν
με κλειστά τα φώτα·
λάμψεις επιθανάτιες
σπείρες τερματισμών κι αφετηρίας.
Αυτά θα τρέχουν
σε λευκά δωμάτια 2x3.

παυσίλυπο

Το είδος μου
σ' αιχμαλωσία·
ώρες ταΐσματος
κανονικές.
Όταν γρυλίζω
πριν το βραδινό,
(να μένουν άραγε,
και πόσοι;)
έρχεται εκείνο
πιο πικρό,
μέχρι του ύπνου
την ευλογημένη
μέρα.

16/4/2018 Στάχτες

το ποτάμι

Aπόψε που γιορτάζουν
οι ποιητές
μπορείς στα σίγουρα να λες:
"δεν έγραψα ούτε δράμι!"

Απόψε που γεμίζει
ο μαστραπάς
εσύ για ψάρεμα να πας―
αλλιώτικο καλάμι από καλάμι.
Απόψε που κανόνια
θ' ακουστούν
και θα φτυστούν για να μη ματιαστούν
συ να προσέχεις το ποτάμι.

βράδιαζε αργά

Περπατήσαμε
ως τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα.

Εσύ φοιτήτρια
εγώ μαθητής στα δεκαεφτά.

Κομμένα πόδια
δε θυμάμαι τι ψέλλιζα·

Μόνο το ανάλαφρό σου βάδισμα
και το χαμόγελο―

Το φωτεινό σταυρό ψηλά
του μαρτυρίου.

8/6/2018 Τοίχου του ετέρου

κλείσιμο

Μπήκε στο φούρνο αργά το βράδυ, λίγο πριν το κλείσιμο. Η υπάλληλος κάτι πρέπει να βλαστήμησε μέσα απ’ τα δόντια. Ένα κομμάτι πίτσα, όλο κι όλο, στη βιτρίνα. Το πήρε και κατηφόρισε προς παραλία. Βολεύτηκε, τρόπος του λέγειν, στον τεράστιο τσιμεντένιο πάγκο, κουκουλωμένος ως τ’ αυτιά. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή μ’ αυτό το ξεροβόρι. Μόνο, πού και πού, κανένας ποδηλάτης αναβόσβηνε από μακριά, περνούσε σκυφτός, και χανόταν προς την άλλη μεριά της πόλης. Ο κώλος του είχε παγώσει. Η πίτσα επίσης. Έσπαγες τα δόντια σου σ’ αυτό το παλιόπραμα. Κάποιος αδεσποτάκος τον πλησίασε, με βλέμμα αγίου, κουνώντας αργά την ουρά. Τώρα έγλυφε το ξεροκόμματο και τα μάτια του έλαμπαν. Έμεινε δίπλα του άλλο ένα τέταρτο, άλλη μισή ώρα... Ούτε ποδηλάτες! Έκανε τσιγάρο. Έκανε δεύτερο. Κόπασαν πια οι ήχοι των αυτοκινήτων, από την κοντινή λεωφόρο. Σηκώθηκε, απαλά του χάιδεψε το κεφάλι, τη μουσούδα, κι αποχαιρέτησε.

του κρύφιου χειμώνα

Του κρύφιου χειμώνα
ντυμένα απομεινάρια,
τα σκιάχτρα έπληξαν
να εκπλήσσουν τους περαστικούς.

16/4/2018 Στάχτες

ένδον

Στραβώματα άλλο μην ψάχνεις,
αλλά τη στραβομάρα ψάξε
μέσα σου, αν τολμάς, και ζήτα
ρέστα απ’ το παιδί εσένα.

ισχύον

Το ποίημα αυτό έχει συναρμολογηθεί
σε κάποιο μακρινό εργοστάσιο στην Κίνα.
Αυτοί που το μαστόρεψαν πήραν για εφάπαξ
έναν θάνατο από το ύψος μιας γέφυρας
ή ενός ουρανοξύστη.
Μη φοβηθείς όμως, η εγγύησή του
δεν έχει παρέλθει. Εκείνοι μόνον.

23/2/2018 To Koskino

τα απογεύματα βροχή

Tα πρωινά σκλαβωμένα με ήλιο.
Τα απογεύματα βροχή―
όλο αναβάλλεις τη βόλτα.
Αλλά το σπίτι βγάζει νερό.

Στο τέλος τ' αποφασίζεις
να μη σταθούν εμπόδιο λίγες ψιχάλες.
Στο κάτω κάτω, απ' το να πνιγείς
προτιμότερο το 'χεις να βραχείς.

7/4/2018 Αλωνάκι της Ποίησης

υγ.

Καθόλου μην υποτιμάς την προφορική παράδοση.
Επιβιώνει επιτυχέστερα από τα σκαλισμένα σύμβολα,
ενθυλακώνοντας αγαπητικά τον γοητευτικό
της παραφθοράς ψίθυρο.

3/4/2017 Στάχτες

εκ της διευθύνσεως

Αγαπητέ κύριε,
οι στίχοι μας τελειώσανε.
Βολευτείτε, παρακαλούμε, προσωρινά
με καμιά "επιτελεστική"
περφόρμανς στα σκοτεινά.
(Αν πεινάσατε, ελεύθερα
ροκανίστε τη σάρκα σας.
Αν χορτάσατε, ελεύθερα
χαλαρώστε τη βράκα σας...)
Ω μα, προς Θεού, μη θορυβείτε!

oι Άγιες μαμάδες

Οι Άγιες μαμάδες
σε κάποιο ταμείο
με το μπαστουνάκι τους,
λίγα ψιλά και
παιδικές φωτογραφίες.

Οι Άγιες μαμάδες
σε κάποια ουρά
με την υπομονή τους,
ανάγλυφες τις γαλάζιες
φλέβες στο χεράκι τους.

Οι Άγιες μαμάδες
σε κάποιο τρίστρατο
με τη μορφή τους
τη σεβάσμια κι αυστηρή,
όταν σε μάλωναν.

Οι Άγιες μαμάδες
υποστυλώματα
έργων ανολοκλήρωτων,
που έμειναν να βρέχονται
καταμεσής της ερημιάς.

για τον φίλο μου Γ. Πρίμπα

7/2/2018 Στιγμές 16/4/2018 Στάχτες

με περιπαίζεις

Χοροπηδούσες όλη νύχτα στο κεφάλι μου
Από εχθές, κι είχα πειστεί, σ’ έχω ξεχάσει.
Με περιπαίζεις τώρα για το χάλι μου…
Στίχε στρυφνέ, που επιστρέφεις σαν βραδιάσει.

Ήθελα να ‘ξερα, τη μέρα μου, πού κρύβεσαι;
(Άσκοπα, ώρες κι ώρες που γυρίζω)
Πλήθη τσαμπιά με προσπερνάνε ανύποπτα
Πλήθη γιγαντικά! Τις μέρες τους φτυαρίζω.

Και με τα ρούχα λερωμένα, μες στα χώματα
Αφού απ’ τ’ αχάραγα έχω αντικρίσει πτώματα
Δρόμο παίρνω, βαρύς, για το καλύβι μου―
Μα, άθλιε στίχε, ξαναπιάνω το μολύβι μου…
29/1/2018 Αποτυπώματα

απονενοημένο

Καλά τα ποιήματα,
αλλά τις ώρες σου
πώς θα τις ξεγελάσεις;
Δεν παίζουνε μ’ αυτά!

Έχουν ταμπουρωθεί
ζωσμένες δυναμίτη,
κρατούν ομήρους, αρνούνται
κάθε διαπραγμάτευση.

(Α, κάτι πικρούλια
σονετάκια σου, άσε,
να μη σου πω…
πού τα ‘χουνε γραμμένα.)
31/1/2018 Μονόκλ

απογραφή

Πού τριγυρνάς
μόνος σου
πρωί πρωί;

Γιατί δεν είσαι
στο σχολείο σου
στο ωδείο σου
στο μηχανουργείο σου;

Γιατί δεν είσαι
στο φροντιστήριο
στο ανταλλακτήριο
στο εκδοτήριο;

Γιατί δεν είσαι
στη σχολή σου
στην αυλή σου
στο μυστρί σου;

Γιατί δεν είσαι
στο προνήπιο
στο νήπιο
στο θερμοκήπιο;

Γιατί δεν είσαι
στη γαλέρα σου
στη φλογέρα σου
στη φαβέλα σου, ε;

Γιατί δεν είσαι;

31/1/2018 Μονόκλ  14/4/2018 Τοβιβλιοnet  7/5/2018 Αλωνάκι της ποίησης

ξετάγκ

Δε θέλω να με βάζεις σ' ετικέτα.
Θέλω να πάμε για καφέ.
Δεν έχω καν προτίμηση στα στέκια
Απλά δε συμπαθώ τα κυριλέ.

Εκεί μπορεί να ξαναβρούμε
Το νήμα μιας συζήτησης παλιάς.
Ή, έστω, μια στιγμή να ξεχαστούμε
Όπως ξεχνιέται ένας φουκαράς

Από το πάρκο απέναντι κοιτώντας
Μια που θα ανάσταινε νεκρούς και ζώντας.

επίσκεψις*

Με την ανατολή του ήλιου
ολόλεπτες δέσμες φωτός
στην αυλή σου ακουμπούν.

Περιεργάζονται τους τοίχους
τρυπώνουν στα σκεπάσματά σου
κι απ' το κρεβάτι σε τραβούν·

να ετοιμαστείς
και να ‘ρθεις πέρα
όπου εγώ περιπλανιέμαι.

Να ετοιμαστείς και να ‘ρθεις...
όσο περιπλανιέται η μέρα.
*Ένα πολύ παλιό μου, ξαναδουλεμένο ποίημα.

πικρά χάι-κου

Κοντά στη λίμνη
αχ, πρόστυχη ενέδρα
που μας στήνατε!

Τα κόκαλά μας
μπισκότα τραγανά για
τους κυνόδοντες.

Τα κρέατά μας
γλυκάδια στο λαρύγγι―
δηλητήριο.

Συμπυκνωμένη
η στερνή ουσία μας
θα σας ξεκάνει.

ακαδημαϊκά

Κάτι μεγάλα
εγώ, παρασυρμένα
κούτσουρα μοιάζουν.

Ο βαρκάρης τα
εξισώνει μονομιάς.
Άφωτα νερά!

Αγύριστο στο
διάβα σου καράβι, να
έχεις λιμάνι;
2/1/2018 Στάχτες

το ψωμί και το μαχαίρι

Σαλάμι κομμένο φέτες
από το σούπερ-μάρκετ με αυτοκόλλητο
terminus post της κατανάλωσης
κάποια χεράκια λεπτοκαμωμένα
κάποια χεράκια ταλαιπωρημένα
σε τυλίξανε
και τώρα πάνω στο τραπέζι μου
το λαστιχάκι σου
τυχαία αναδιπλώνεται
σε σύμβολο του απείρου.

7/3/2018  Αλωνάκι της ποίησης

θυμητικό

Την παιδική εκείνη απλή
χριστουγεννιάτικη γιορτή
θυμάσαι ακόμα,
που το παιδάκι είσ’ εσύ
οι ρόλοι έχουν μοιραστεί―
δασκάλου στόμα.

Η φορεσιά σου είναι λευκή
και τα φτερά σου χρυσαφί,
γυρτό το σώμα.
Ψηλά, σ’ αχλή δοξαστική
χάρτινο άστρο σ’ οδηγεί·
σε πάει ακόμα.
22/12/2017 To Koskino

Ναβαρίνου

Μνήμη Φ. Μπαρλά

Παραμονή πρωτοχρονιάς
κόσμος γυρίζει με γλυκά
χαζεύει σε βιτρίνες
διαλέγει λουριά.

Πίσω απ’ αρχαία ερείπια
οι φίλοι μου παίζουν κρυφτό.
Δεν τους μάθανε
να κατευνάζουν τα τέρατα.

Μόνο κατάλαβαν.
Η μαγική λέξη αναβάλλεται.
Κερδίζει όποιος
παραμείνει κρυμμένος.

2/1/2018 Αλλιώς

ταξίδι*

Μια νύχτα έχει πετάξει πάνω απ’ τον κόσμο
πάνω απ’ τ’ αστέρια
πάνω απ’ τα σύννεφα
πάνω απ’ τις στέγες.
Μια νύχτα ανέμελη κι απόμακρη
που φεύγει, όλο φεύγει.
Μια ανάσα χαμογελά στη γη
σα να την περιπαίζει
για την αγάπη
για την ψευτιά
για το φευγιό.

* Από τη μακρινή ηλικία των 18...
2/1/2018 Στάχτες