Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2018

Τυμφρηστός

Όσο το όπλο σου βαστάς
Στο χέρι δε σε βάζουν.
Κάθε καλύβι που περνάς
Σπόρους στο διάβα σου σκορπάς
Σαν άγιος φεγγοβολάς
Κι οι χωρικοί σου τάζουν.

της μοναξιάς καλή συνέχεια

Κι εσύ που με καμάρι την υψώνεις
Κι εσύ που οργισμένος την πατάς
Κι εσύ που με διαβεβαιώνεις...
Κάποια σημαία ακολουθάς.

Κάπου, οπωσδήποτε, πρέπει ν’ αρέσεις
Την επιβράβευση κι εσύ επιζητάς.
Σε μάθανε να ζεις με τις προσθέσεις
Μα ν’ αποστρέφεσαι το πλην της μοναξιάς.

13/4/2018 Στιγμές

ριπές

Ριπές ανέμου
σκορπίζουν τις πολιτείες.
Τα βατράχια σταμάτησαν
το τραγούδι τους.

Δεν τολμούσαμε να ζήσουμε
και τώρα δε ζούμε.
Ν' αγαπήσουμε την επόμενη
ερωμένη μέρα.

Να κατάλαβαν, τουλάχιστον, κάτι
αυτοί που έρχονται;
Να τους κουβαλήσει από εμάς
λίγο πιο πέρα...

επιγραφή

Μη θορυβείτε!
Εισέρχεσθε εις τον ναόν
μετά μεγάλου δέους.
Μετά μεγαλυτέρου δε,
εις το Κόμμα.

η τρικυμισμένη κοιλάδα

The Valley of Unrest

Once it smiled a silent dell
Where the people did not dwell;
They had gone unto the wars,
Trusting to the mild-eyed stars,
Nightly, from their azure towers
To keep watch above the flowers,
In the midst of which all day
The red sun-light lazily lay.
Now each visitor shall confess
The sad valley’s restlessness.
Nothing there is motionless—
Nothing save the airs that brood
Over the magic solitude.
Ah, by no wind are stirred those trees
That palpitate like the chill seas
Around the misty Hebrides!
Ah, by no wind those clouds are driven
That rustle through the unquiet Heaven
Uneasily, from morn till even,
Over the violets there that lie
In myriad types of the human eye—
Over the lilies there that wave
And weep above a nameless grave!
They wave:—from out their fragrant tops
External dews come down in drops.
They weep:—from off their delicate stems
Perennial tears descend in gems.


Η τρικυμισμένη κοιλάδα

Ένα σιωπηλό λαγκάδι κάποτε χαμογελούσε
Εκεί όπου κανένας πια δεν κατοικούσε.
Είχαν κινήσει όλοι για…

2x3

Για την Αλεξάνδρα Δ.

Kάπου θα τρέχεις ζωή
αλλά μακριά απ’ τα πόδια μου.
Αυτά θα τρέχουν μόνα τους
θα παραβγαίνουν
με κλειστά τα φώτα·
λάμψεις επιθανάτιες
σπείρες τερματισμών κι αφετηρίας.
Αυτά θα τρέχουν
σε λευκά δωμάτια 2x3.

παυσίλυπο

Το είδος μου
σ' αιχμαλωσία·
ώρες ταΐσματος
κανονικές.
Όταν γρυλίζω
πριν το βραδινό,
(να μένουν άραγε,
και πόσοι;)
έρχεται εκείνο
πιο πικρό,
μέχρι του ύπνου
την ευλογημένη
μέρα.

16/4/2018 Στάχτες