Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2018

τα δαφνόφυλλα

Βλέπει τον δρόμο,
εκείνον που δεν πήρε,
να του γελάει τώρα απάτητος,
με τις ολάνθιστες δάφνες
και τα συγκλίνοντα καλώδια.

Το μονοπάτι του αυτός ακολουθεί
μ' ένα κερί. Κι ύστερα, ξέρει:
τα δαφνόφυλλα πόσο
συγκεντρωμένο δηλητήριο.

8/8/2018 Μονόκλ

κοινο-ποίηση

Άρχισαν αδίστακτα να τον ξεπετσιάζουν.
Να ξεκολλούν φράσεις απ’ τα ποιήματά του.
Να συνοδεύουν μ’ αυτές τ’ απίθανα πορτρέτα
τα πανομοιότυπα εκδρομικά τοπία
τις βουλιμικές τους επαιτείες
τους ρηχούς τους έρωτες.

Είχε εγκαίρως ―ευτυχώς!―
αποδημήσει εις Κύριον.
2/1/2018 Στάχτες

forma fix

Σε forma fix
να εκφραστεί
το ‘βρισκε πόζα,
γι’ αυτό αλύπητα
φώτα άλλαζε
στην πρόζα.

Θα ‘δειχνε ψεύτικος.
Θα ‘χανε ―ο τάλας!―
σε πρωτοτυπία.
(Θα έφθιν’ ο οίστρος του
ο επαναστατικός
και η φαντασία...)

Σεμνά κι αυτάρεσκα
λοιπόν, φιξάριζε
τις επαφές του·
τις εκδηλώσεις
τις δηλώσεις
τις λογοκλοπές του.

Σεμνά κι αυτάρεσκα
που δε φοβόταν θάνατο.
(Μέλος ιδρυτικό
κι επίτιμο
κι αθάνατο!)
31/5/2018 Στιγμές

χαϊκού του σκοταδιού

Μου το είχες πει,
κάποτε θα ερχόταν
νύχτα στην πλώρη.

Μου το είχες πει,
κανείς δε θα φαινόταν
απ' το πλήρωμα.
Μου το είχες πει,
μέσα μου θ' απλωνόταν
κάποτε. Τώρα.

8/7/2018 Στιγμές

χαϊκού του ανήφορου

Μηχανούλα μου,
πιάνουμε ανηφόρι!
Τρέμεις σύγκορμη.

Σκοτωμένη μια
αλεπουδίτσα, δες, μας
χαμογελάει.

Είναι ένα πι-
κρό καράβι, που μένει
αταξίδευτο...
28/6/2018 Στιγμές

ζωές

Ζωές-συμβάσεις
ορισμένου χρόνου,
δίχως δυνατότητα
παράτασης...
Πάγια και διαρκής
ανάγκη ο θάνατος.