Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2019

αντιρομαντικό

Μένει ν' απορεί...
τι πατέντες στήνονται
μ' ωραία λόγια!

οι θολές φιγούρες

Ζώο δεμένο με την αλυσίδα,
που στυλωμένα έχεις τα μάτια στη στροφή,
κάποια θολή φιγούρα να ξεστρίβει,
να σου αλλάζει το νερό και την τροφή―

Μια απεργία πείνας θα σε σώσει...
(μα πότε ακούστηκε σκυλιά να απεργούν!)
Γνωστό τοις πάσι, οι θολές φιγούρες
τις απεργίες μονοπωλούν.

Έτσι, δεμένο με τη αλυσίδα,
θα περιμένεις μάταια τη στροφή·
ώσπου, πειθήνιο σε τραβά μέσα στη γη
το μουσκεμένο τρίχωμά σου, σα μολύβι.

του παππού

Το σύρμα γύρω απ' το χαρτόνι,
το ξύλινο μέτρο με το σφυρί.
Καρφάκια ριγμένα στο κουτί τους
περιμένουν όπως τ' άφησες,
κάτι να μαστορέψεις...

Γιατί οι τοίχοι ξεφλούδισαν
και ξηλώθηκαν τα λούκια.
Η αποθήκη γκρέμισε,
δε τη στηρίζουν παρά κλαδιά―
παίρνει επιδιόρθωση τούτη η ερημιά;

των νεκρών

Από τα γουέστερν
οι καουμπόηδες κινούν
μες στα σαλούν―
μπότες, εξάσφαιρα, καπέλα·
με μια κοπέλα
δίπλα στο πιάνο
κι έναν ιθαγενή Αμερικάνο,
για των κάκτων τα φλόγινα λουλούδια
να λέει τραγούδια
και των νεκρών την πεθυμιά.

το κουκούλι

Το πρωινό μισό σε βρίσκει
κάπου άτσαλα να σκουντουφλάς,
από φτηνό και σκάρτο ουίσκι
τα σωθικά σου να ξερνάς.

Κανένας πια δε σε γνωρίζει,
έτσι κι εσύ δεν τους κοιτάς.
Το έδαφός σου πριονίζει
η κρύα λάμα κάθε ματιάς.

Σάπισε το παλιό κουκούλι―
οι εμπειρίες σαν τη βροχή,
μούλιασαν μέχρι το μεδούλι
και σου σκεβρώσαν το κορμί.

Ηλεκτρισμός είναι το μίσος
και η ψυχή μια παροχή.
Λιπόθυμος αν είσαι, ίσως
ακούσεις θεία μουσική.

8/2/2019 Στιγμές

ποιητής

Μες σε θυσίες και σ' εμπαιγμούς
ξαπλώνεις στο προσκέφαλό σου.
Όταν τελειώνεις το ποτό σου,
άφηνε λίγο για τους θεούς.

φάσμα

Εκείνο το μικρό βιβλιαράκι
του Καρυωτάκη
φυλλομετρούσες το σύθαμπο.
Πάνω στον τοίχο σου
άλλαζαν τα χρώματα
απ' το θερμό ως το ψυχρό·
έπειτα δίχως όραση ―
μαύρο πάνω στο μαύρο.
Ήθελες να μιλήσεις σ' έναν άγιο
και το σκοτάδι σού φερε το Λάγιο.
Τώρα
τηλεπαθητικά μεταμορφώνεις
το θάνατό σου σε θάνατο.

19/1/2019 Στιγμές

ερωτικό

Ποια μας όριζε
μοίρα ιδιότροπη;
Όλος ο κόσμος

αυτό το δωμάτιο,
που απόψε σαλπάρει.

εορταστικό

Να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια
― να ψωνίζουν οι πελάτες.
Να πέφτει απ’ τον ουρανό ψεύτικο χιόνι
― να συγκινούνται οι πελάτες.
Η κούκλα στο κεφαλόσκαλο γδυμένη
χαμογελαστή και αμίλητη
― να μπαίνουν παραμέσα οι πελάτες.

Να τσουλάνε μετά σαν κονσέρβες
με την ημερομηνία λήξης στο κούτελό τους
για τα στολισμένα ράφια τους.
21/12/2018 To Koskino

χωματουργικό

Αχ μουριά μου εκατόχρονη
Σκόνη τα χεράκια που σε φύτεψαν.
―Πήρε πάλι τα πάνω της η ανοικοδόμηση―
Έχασα το μόνο φίλο εδώ
Το μόνο ίσκιο.

σκελετοί*

Ένα ανοιχτό χάσμα στον τρόπο μας
Τίποτα πια να το γεμίζει―
Ούτε σάρκα ούτε αίμα παρά σπασμένο οστό
Να κρεμάσουμε τις ζωές μας ένα πλαίσιο

Ζούμε σα σκελετοί
Ζούμε σα σκελετοί

Δε θα ξυπνήσει κάποιος το νεκρό μέσα μου;
Δε θα τινάξει κάποιος τη σκόνη από πάνω μου;
Δώσε μου ψωμί δώσε μου νερό
Αλλά μη με εγκαταλείπεις για νεκρό

Ζούμε σα σκελετοί
Ζούμε σα σκελετοί
Σα σκελετοί
*Απόδοση του τραγουδιού Skeletons (The Sound)

προϋπόθεση

Παίρνεις τον ίσκιο σου πολύ στα σοβαρά
αγγίζοντας τα όρια του γελοίου.
Αγαπητέ, θα σου το πω ορθά-κοφτά:
έχεις σύνδρομο μεγαλείου...

Επάσχισες κι επάσχισες να καθιερωθείς,
χωρίς δυο ρίμες να μπορείς να μουτζουρώσεις.
Παρ' όλα αυτά, παντού δηλώνεις ποιητής:
σ' εγκαίνια, σουαρέ και συγκεντρώσεις...

Μα αν ήξερες τι προϋπόθεση φριχτή
γεννά του ποιητή την ιδιοσυστασία,
πόση ορφάνια, πόση μοναξιά
και πόση δαγκωμένη απελπισία...

Θα το σκεφτόσουν δυο φορές πριν να το ειπής―
"απεταξάμην!" και αμέσως το σταυρό σου.
Δε θα βασάνιζες τις λέξεις ευτυχής
μες στο μακάριο ύπνο, το γλυκό σου...

4/1/2019 Αλέκτωρ
8/1/2019 Αποτυπώματα

εντατικοποίηση

Ένα παπάκι στην Εγνατία θα διακτινιστεί,
ώστε να μείνει η πίτσα σου ζεστή.

Ένα παιδάκι στην Ασία δε θα κοιμηθεί,
για να σου ράψει φόρμα αθλητική.

Σ’ ένα σκουπιδότοπο στην Αφρική
του κινητού σου η τεχνολογική υπεροχή.

Σάρκα αιχμάλωτη απ’ τη Βαλκανική
του έρωτά σου η ψυχρή συναλλαγή.

Δόξα που ο παππούς δε ζει,
γιατί θα πέθαινε από ντροπή:

Κυνηγημένο προσφυγάκι ήρθε, κι εσύ
τώρα δηλώνεις Χρυσή Αυγή.

7/1/2019 Στιγμές

Πλατεία Βαρδάρη

Ο άνθρωπος ο χωρίς προορισμό
φαίνεται απ' το βηματισμό του―
αναποφάσιστος στέκεται μπρος
σε μια βιτρίνα
σε μια διασταύρωση μετρά
τα δευτερόλεπτα του φωτεινού σηματοδότη.
Φανταστικός τροχονόμος
νέμει προτεραιότητες:
στους σκύλους στους πεζούς
στους λιγότερο βιαστικούς
στους έσχατους του βίου.