Αναρτήσεις

πρωτοπορία

Να παραβλέπαμε συνθήκες βιοποριστικές
―ακόμα ακόμα και σπουδές,
σε κάποιο πλοίο φορτηγό ασυρματιστές
θα 'χαμε, από τύχη, καταλήξει.
Και θα σκοτώναμε την πλήξη,
κάθε που πιάναμε στεριά, με καλλονές.
Με τον Ανδρέα παρέα και με τον Άρη
θ' αφήναμε το κύμα να ριμάρει
στων λιμανιών τους φάρους δοκιμές.
Σκαφάκια-τσόφλια θε ν' αρμένιζαν μακριά μας,
πλουτίζοντας ολοένα η συντροφιά μας
γλάρους, καπνούς και πεθαμένους ποιητές.
Με τον Ανδρέα παρέα και με τον Άρη,
να μας κερνάνε ουίσκι και campari.

αντικέρ

Λέξεις στριμωγμένες σε ράφια.
          Μου είπαν:
"οι ψυχές αυτές μένουν απούλητες".
          Αράχνιασμά-ξαράχνιασμα,
λίγο καλύτερη, ίσως, θέση στη βιτρίνα.
          Κανένας διάολος δεν πάτησε,
παλιά πουτάνα, τρεις γενιές εδώ!―
          να δεις πώς τον τουμπάρω...

του χαμού

Γεμάτα λήθη
Τα ωραία σου στήθη.
Ο λαιμός γκρεμός.

Τα μαλλιά σχοινιά.
Κάτω, γύρ' από σπηλιά―
Θάμνα και νερά!

Όμορφη πολύ
Αυτό όμως δε φτάνει.
Γίνε ρουμάνι.

Να χαθώ και πια
Αχ, να μην ξαναφανώ.
Μην ξαναφανώ.

7/12/2018 Στιγμές

εφηβικά σπαράγματα

[...] Εγώ έκανα νωρίς την επιλογή μου.
Να παραιτηθώ οριστικά.
Σ' αυτό το θέατρο υπάρχει μόνο το σκιάχτρο μου.
Σ' αυτό μιλούν όσοι μου μιλούνε. [...]

***

[...] Περισσότερο μοιάζουν σα να λένε: "Λυτρώστε μας. Δώστε μας τη χαριστική βολή.
Άστοργοι άνθρωποι, για μια μόνο φορά
φανείτε στοργικοί."
Καθώς τα άνθη φαίνεται να έχουν
περισσότερη αξιοπρέπεια και θάρρος από εμάς,
αρνούνται το κατάντημα του ανήμπορου
και δεν ελπίζουν. [...]

προχώ

Κουτορνίθι μου μικρό
Όλα τα διδάσκω εγώ:
Προσωδία και ρυθμό
Ρίμα και συντακτικό.

Αν υπάρχει το ευρώ
Σε βαφτίζω και Ρεμπώ
Μα τον άγιο Ιανό!
Σε πατάρι δυο επί δυο.

Είναι επιτελεστικό
Και πολύ πολύ προχώ
Κοίτα εσύ να προπληρώ
Και μη σκας για εκδοτικό.

Διαμαντάκια θε να βρω
Στα γραπτά ένα σωρό
Καμιά ιδέα να γεννώ ―

Τρίψε τρίψε το στυλό
Στύψε στύψε τ’ αδειανό
Κι εγώ τζίνι θα γενώ...

απορία

Τι γίνονται οι φοιτητές,
όταν τελειώσουν τη σχολή;
Τουλάχιστον κάποτε
είχανε τα νιάτα τους,
την ψευδαίσθηση του άφθαρτου,
τον μέλλοντα τον εξακολουθητικό.
Το πτυχίο να εκκρεμεί
σαν τη ζωή τους.
Πάντοτε αναρωτιόμουν―
τι απογίνονται;

Βιζυηνού

Από παιδί
Βλέπω μια οικοδομή
Περίκλειστη από λαμαρίνα
Που παραμένει στα μπετά
Και περιμένει
Να συνεχιστεί.
Ο εργολάβος ετελεύτησε
Οι κληρονόμοι δεν τα βρήκαν
Ή αδιαφόρησαν.
Σκόρπισαν και τα συνεργεία.
Μα αργά, πολύ αργά
Όταν περνάω νύχτα από κει
Θα ορκιζόμουν!
Θα ορκιζόμουν ότι ακούω
Ψιθύρους
Κι ήχο μονότονο από σφυρί.