Αναρτήσεις

περισπούδαστο

Ζευγαρωμένα φοιτητάκια
σε ταβέρνες
επιστρέφοντας
Σβώλου-Ροτόντα και πιο πάνω
―εκεί που είσαι ήμουνα―
Σβώλου-Ροτόντα και πιο πάνω...

Ο ποιητής αντίθετο του νικητής.
7/6/2018 Αλωνάκι της ποίησης

αστάθεια

Σε βρυκόλακες
Χόρευε ανάμεσα
Και σε κόλακες.

Κάτι στροφές και κάτι
Σβούρες σκέτη ζαλάδα.

τα μεσημέρια

Πόσο πιο απλά ήταν τα πράματα
σαν καβάλαγες το ποδήλατό σου
τα μεσημέρια ―όταν όλοι κοιμόντουσαν,
χωρίς να υπολογίζεις το κάμα
που ζάλιζε τις κότες κι άφηνε ανάπηρη
τη θάλασσα.

Σε κατέβαζε μέχρι τα ηλεκτρονικά
ή, άλλοτε, πίσω απ’ τον Λόφο
ως της αλάνας τ’ αναχώματα,
κι από εκεί ίσια-καρφί για το σπίτι της…
απλά και μόνο για να την πετύχεις
στο μπαλκόνι.
27/7/2018 Στάχτες

τα δαφνόφυλλα

Βλέπει τον δρόμο,
εκείνον που δεν πήρε,
να του γελάει τώρα απάτητος,
με τις ολάνθιστες δάφνες
και τα συγκλίνοντα καλώδια.

Το μονοπάτι του αυτός ακολουθεί
μ' ένα κερί. Κι ύστερα, ξέρει:
τα δαφνόφυλλα πόσο
συγκεντρωμένο δηλητήριο.

8/8/2018 Μονόκλ

κοινο-ποίηση

Άρχισαν αδίστακτα να τον ξεπετσιάζουν.
Να ξεκολλούν φράσεις απ’ τα ποιήματά του.
Να συνοδεύουν μ’ αυτές τ’ απίθανα πορτρέτα
τα πανομοιότυπα εκδρομικά τοπία
τις βουλιμικές τους επαιτείες
τους ρηχούς τους έρωτες.

Είχε εγκαίρως ―ευτυχώς!―
αποδημήσει εις Κύριον.
2/1/2018 Στάχτες

forma fix

Σε forma fix
να εκφραστεί
το ‘βρισκε πόζα,
γι’ αυτό αλύπητα
φώτα άλλαζε
στην πρόζα.

Θα ‘δειχνε ψεύτικος.
Θα ‘χανε ―ο τάλας!―
σε πρωτοτυπία.
(Θα έφθιν’ ο οίστρος του
ο επαναστατικός
και η φαντασία...)

Σεμνά κι αυτάρεσκα
λοιπόν, φιξάριζε
τις επαφές του·
τις εκδηλώσεις
τις δηλώσεις
τις λογοκλοπές του.

Σεμνά κι αυτάρεσκα
που δε φοβόταν θάνατο.
(Μέλος ιδρυτικό
κι επίτιμο
κι αθάνατο!)
31/5/2018 Στιγμές

χαϊκού του σκοταδιού

Μου το είχες πει,
κάποτε θα ερχόταν
νύχτα στην πλώρη.

Μου το είχες πει,
κανείς δε θα φαινόταν
απ' το πλήρωμα.
Μου το είχες πει,
μέσα μου θ' απλωνόταν
κάποτε. Τώρα.

8/7/2018 Στιγμές