Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2019

στο σπουδαστήριο

Ακριβώς απέναντι, μελετούσε επιτύμβιες επιγραφές.
Με κατάλαβε που την παρατηρούσα
και σήκωσε ελαφρά το αρχαϊκό κεφάλι της.
Στο ερευνητικό της ακόμα βλέμμα,
απάντησα χαμηλόφωνα:
‘’Ξέρεις, λεν όλα τα ίδιο…’’.
‘’Μήπως μπορώ, λοιπόν, να μάθω ποιο είναι αυτό;’’,
μου έκανε σοβαρά και κάπως ειρωνικά,
λάμποντας τα μάτια.
‘’Ζήσε! Ζ ή σ ε!’’, αναφώνησα ερωτευμένος.

7/6/2019 Τοίχου του ετέρου

πολύ μακρινό

Παλιώνει το διαμέρισμα
μαζί με την ένοικό του.
Τη βλέπω που βγαίνει στο μπαλκόνι
μετρώντας τους περαστικούς
με μια σιωπηλή
και τόσο ευγενική απελπισία.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
πολύ μακρινές.
Ούτε που φαντάζεται πως το μακρινό
θα το έκανα, τώρα κιόλας, κοντινό.
Μα δεν είναι αυτό.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
προ πολλού χαμένες.

13/6/2019 Οι Ποιητές που αγάπησα
15/6/2019 Στιγμές

φετίχ

Αν ήμουν μούμια αιγυπτιακή,
θα 'χα έναν ήλιο πάνω απ' το κεφάλι μου
και σκαλισμένα φυλαχτά
από φαγεντιανή, για τη βουτιά στη Στύγα.

Αν ήμουν μούμια αιγυπτιακή,
θα 'χα έναν σκύλο φύλακα
να με περνά απέναντι
και μια αγελάδα το μαστό της να μου δίνει.
Τέσσερα σκεύη θα κρατούσανε
τα μέσα μου, κι όλο το βιός μου
θα κλεινότανε μαζί μου.
Άμμος θα σκέπαζε το πέρασμα·
θα 'μουν κατάστικτο κουτί.
Κι ούτε θα μ' έκλαιγες, μικρή μου.

έχω στην πλάτη

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή
σα να με κάρφωσαν πισώπλατα.

Ανάγλυφος εκεί,
ψηλαφητός ο πάλαι τρόμος.

Τι αλοιφές, τι γιατρικές,
τι επιθέματα …

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή
που θα με θάψουνε μ’ αυτή.
21/5/2019 Στιγμές

Η επιμονή

Πάνω απ' τις λαϊκές
τ' απομεσήμερο
γυροφέρνουν οι γλάροι.
Τόσοι πολλοί,
δεν φτάνουν όμως την επιμονή
των ανθρώπων με τα καρότσια.
Καθώς οι γλάροι
έχουν και τη θάλασσα.

βουβό σινεμά*

Μην τις σηκώνεις
έτσι άδειες τις βαλίτσες
παριστάνοντας τον αποκαμωμένο
ταξιδιώτη―
η κινούμενη εικόνα προδίδει
ξεβρακώνει.
Μην σκουπίζεις το μέτωπο
με το μανίκι
έτσι ανίδρωτος.

*Από την αδημοσίευτη ποιητική συλλογή: 
Ποιήματα με σηκωμένο δάχτυλο...

πόντος αρυτίδωτος

Μ' ένα βαπόρι
μπαρκάρεις κάποια μέρα,
στον αγύριστο.

Πόντος αρυτίδωτος.
Τα πάντα πια αγνοείς.

τα πράγματα των ποιητών

                                        Στη Θάλεια

Τα πράγματα συχνά των ποιητών
βρίσκονται πεταμένα στα σκουπίδια,
χαρτιά χαρτάκια φάκελλοι, καρμπόν!
τα τρων εις το εξής τα μαύρα φίδια.

Και συγγενείς και φίλοι αδιαφορούν
―σάμπως σε θέση να εκτιμήσουν―
κοιτάζοντας να τα ξεφορτωθούν,
την άδεια τους γωνιά να ξεσκονίσουν.

Μόνο κανένα χέρι σπλαχνικό
ενός που άνθρωπος δεν εσπλαχνίσθη,
χωρίς αντάλλαγμα και μερτικό
σώζει τον ποιητή καλή τη πίστει.

υπνωτισμός

―Ρεπόρτερ ξένων εαυτών,
υπνωτιστή
των προηγούμενων ζωών,
βούτα στους αιώνες
που διαβαίνουν,
για να μας πεις όσα συμβαίνουν.
―Φως παύει το φως
κατάντικρυ σαν σταθείς
στον όντως ήλιο.
Το μαύρο με το μαύρο
όλως λογαριάζεται.

χαϊκού του χαπιού

Πικρό το χάπι
και δεν καταπίνεται,
συμποιητά μου...

Με τόσα σάλια,
δεν σε φοβάμαι όμως.
Θα ξεγλιστρήσει.

το ματωμένο

Δέρμα σαν φιδιού
μαρτυρά τα χρόνια της,
τα χρόνια του μαρτυρίου.

Δέρμα, να πεις, απαράλλαχτο
―φολίδες αποκρουστικές
απ' τις εκ νέου προσαρμογές,

το ματωμένο σούρσιμο.
Ολόσωμο πνιχτό πουκάμισο
που δεν δύναται να πετάξει.

εκλογή

Ο τηλεοπτικός ντελάλης
θα το 'χετε προσέξει
ξελαρυγγιάζεται γκαρίζοντας
την τιμή του ευτελούς προϊόντος.
Κατά τούτο στέκεται
ειλικρινέστερος του πολιτικού
που αποσιωπά το τίμημα
της ευτέλειας.

στις κυλιόμενες

Έφερνε ο αέρας λυγμούς του Καζαντζίδη
από κάποιο παλιό κασετόφωνο―

είμαι τόσο πολύ κουρασμένος μονολόγησε
ας άνοιγε τώρα η γη να με καταπιεί·

χωρίς να καταλάβει πώς βρέθηκε μπρος
στις κυλιόμενες για τον ηλεκτρικό.

τις πυραμίδες σκέφτομαι

Τις πυραμίδες σκέφτομαι
στη στεγνή έρημο:
βασίλεια που παραδόθηκαν
―ουρές των ερπετών,
σβησμένα ονόματα
βουβών νεκροπόλεων,
άμμος, προπαντός·
άμμος θριαμβεύουσα,
από τον κώλο του Τουταγχαμών 
ως τα κλειστά παπούτσια
των τουριστών.

πες το όπως θες

Το λες λιμάνι,
κι όμως δε βγάζει πουθενά.
Γαμώ τους υπερρεαλιστές
κι όλους σου τους πραγματιστές.
Πες το όπως θες,
εμένα δε με βγάζει πουθενά.

***

Και σε είδα στο δρόμο.
Και μου είπες
"θα τα πούμε..."
Και δεν τα είπαμε.

déjà vu

Διασχίζω το μεγάλο δάσος,
την περιοχή των λύκων.
Φεύγουν τα σύννεφα κοπάδια,
πάνω από ένα χλωμό φεγγάρι.

Κάτω απ' τις φτέρνες μου
ακούω το τρίξιμο ξερών κλαδιών,
των αναρίθμητων στρωμένων φύλλων·
το κρώξιμο το μακρινό μιας κουκουβάγιας.

Σφίγγω κατάστηθα τη νύχτα,
μάλλινη κάπα μου.
Σε μια διχάλα φτάνω και σ' ένα ξέφωτο.

Θυμάμαι αυτό το μέρος.
Περνούσα πάλι από 'δω.
Έχουν όλα ξανασυμβεί.

ειρηνικό

Σε τόση μάζα πλαστικό,
είπες σημαντικό
το βήμα που σου δόθηκε.
Έτσι το τίμησες.
Δεν επιθύμησες
άλλο από λέξεις,
που μ' ένα χέρι στο βυθό
ξεδιάλεξες να σε ξεπροβοδίσουν.

σε βρίσκει η πίεση

Ήρθανε κι ήρθαν γραμματείς
ήρθανε φαρισαίοι,
ήρθανε συναξαριστές
ήρθανε και αθέοι...

Γνώριμοι κι όλοι οι πρόεδροι
προστάτες με προστάτη,
μα με τα κάλλη σου εσύ
εξπέρ στη φρεναπάτη...
Κι αν τα γραπτά, όσα πλάσαρες
είν' για τα πανηγύρια,
τα μέλη που σε πρότειναν
όμως γερά ποτήρια...
Τα μέλη σου, αχ τα μέλη σου!
και άγιο κολάζουν,
ποιος τη γαμεί την ποίηση
λεν σαν τα χαλβαδιάζουν...
Η ποίηση κι η πίεση
μία ανάσα δρόμος,
δυο επιφωνήματα ηδονής
και ένας νεκροτόμος.
22/3/2019 Οι Ποιητές που αγάπησα

περισυλλογή

Το σκούρο μπουκαλάκι
με το φάρμακο δίπλα του
έγραφε Immortalitas.
Η ημερομηνία λήξης
ήταν ξεθωριασμένη
(ολοφάνερο πως είχε μείνει
καιρό αζήτητο στη βιτρίνα).
Ωστόσο,
εντός παραλληλόγραμμου πλαισίου,
διαβαζόταν ευκρινώς ακόμη η προειδοποίηση:
“Σε περίπτωση υπερδοσολογίας
δεν υπάρχει αντίδοτο”.

15/3/2019 Μονόκλ

παλάντζο

Σε μιαν έρημο
και να βαδίζεις.
Να έχεις απαρνηθεί τα εγκόσμια,
να συνεχίζεις.

Ούτε προβλέφθηκαν οάσεις,
μόνον άμμος.
Και ήλιος που δεν μπορείς
να του κρυφτείς.
Στη χάση του
ζυγίζει ο νους
για ιδανικότερο φονιά
εκείνον ή την παγωνιά.

το χάος προκαταβολικά

Ακόλουθοι του κάθε ψευτομύστη,
του ποιητή όχι. Όχι του ποιητή:
πού συμβουλές ο ποιητής,
πού περιστέρια στο μανίκι...
Δεν τάζει, ούτε τον νοιάζει
                   να 'χει ακολούθους.
Το χάος κατάπιε προκαταβολικά,
την κουταλιά του άνοστου γλυκού σας
δεν τη βαφτίζει ωκεανό.
Δεν προχωρά βάσει σχεδίου.
Προ πάντων,
                  καν δεν προχωρά―
άραξε κάτω απόνα δένδρο,
πέταξε κλαδιά.
Έγινε ο ίδιος δένδρο
και σας περιγελά.

κοσμικό

Σύμπαν τρύπα μαύρη που πάλλεται,
πού το εδώ και τι το απόψε;
Εκδοχές ανακάτευε και κόψε!―
η παρτίδα δεν αναβάλλεται.

η απόχη

Σκυλιά φιλοδοξίας κυνηγιάρικα
μας πήραν στο κατόπι.
Κάποτε παριστάναν τα χαδιάρικα,
μα ήταν πριν πιαστούνε στην απόχη...

Τώρα πιστά γαβγίζουν σ' άλλους κύρηδες
και μάθαν να εκφοβίζουν τους μπατίρηδες.
Λεύτερα μεις τ' αφήσαμε στα πέρατα,
κι εκείνα μετατράπηκαν σε τέρατα.

οι ντομάτες

Κατακόκκινες
οι ντομάτες, τέλειες
στο φως του ήλιου!―

φωτογραφημένοι λες
ποιητές ανύποπτοι.

συρμοί

Ώστε, λοιπόν, θα ξεχαστούμε
σκιές, σ' ένα βαγόνι τρένου.
Σε μια αποβάθρα σταθμού
κλεισμένου
θα τριγυρνούμε.
Συρμοί τις νύχτες θα σφυρίζουν,
κι όσοι είν' απ' έξω θα νομίζουν
πως ξαναζούμε...

15/3/2019 Μονόκλ

ο τοκισμός

Σα μένεις να επιθυμείς
σα μένεις ν' αγναντεύεις

κάπου μια κρύπτη μυστική
κι εκεί δουλεύει ο τοκισμός.

Σ' όλα του κόσμου να χωρείς
κάπου θα περισσεύεις.

15/3/2019 Μονόκλ

νανούρισμα

Η βεβαίωση εκείνη του επιτρέπει
ελεύθερα να επιβιβάζεται ν’ αποβιβάζεται
να κάνει όσες βόλτες του κάνει κέφι
παρατηρώντας τόσες νέες φυσιογνωμίες
και σπάνια πια τα γερασμένα πρόσωπα συμμαθητών·
διαπιστώνοντας τις αθόρυβες απουσίες
όσων μετακόμισαν μακριά ή πολύ μακριά...
Οι τριγμοί απ’ το ρετάρισμα της μηχανής
σκαρφαλώνουν σε κάθε στάση
απ’ τ’ αθλητικά του παπούτσια ως το τριχωτό της κεφαλής.
Γλυκά τον αποκοιμίζουν.
Οδηγοί και ελεγκτές τον έχουν μάθει και δεν τον ενοχλούν.
Μόνο καμιά φορά χαμογελούν ―
αυτοί κι αν το ‘χουν νιώσει
μ’ όλους τους χιλιομετρητές και μ’ όλες τις καρτέλες
πως δεν υπάρχει προορισμός.

2/3/2019 Οι Ποιητές που αγάπησα
7/3/2019 Στιγμές
15/3/2019 Μονόκλ

εις ουρανόν

Υπάρχω ως ποιητής―
δεν έχω στίχους για παραμυθία.
Είμαι το δένδρο της παραβολής
σε ξεχασμένη επαρχία.

Νιάτα ξοδεύω.
Εις ουρανόν τοξεύω.
18/2/2019 Στάχτες

αντιρομαντικό

Μένει ν' απορεί...
τι πατέντες στήνονται
μ' ωραία λόγια!

οι θολές φιγούρες

Ζώο δεμένο με την αλυσίδα,
που στυλωμένα έχεις τα μάτια στη στροφή,
κάποια θολή φιγούρα να ξεστρίβει,
να σου αλλάζει το νερό και την τροφή―

Μια απεργία πείνας θα σε σώσει...
(μα πότε ακούστηκε σκυλιά να απεργούν!)
Γνωστό τοις πάσι, οι θολές φιγούρες
τις απεργίες μονοπωλούν.

Έτσι, δεμένο με τη αλυσίδα,
θα περιμένεις μάταια τη στροφή·
ώσπου, πειθήνιο σε τραβά μέσα στη γη
το μουσκεμένο τρίχωμά σου, σα μολύβι.

18/2/2019 Στάχτες

του παππού

Το σύρμα γύρω απ' το χαρτόνι,
το ξύλινο μέτρο με το σφυρί.
Καρφάκια ριγμένα στο κουτί τους
περιμένουν όπως τ' άφησες,
κάτι να μαστορέψεις...

Γιατί οι τοίχοι ξεφλούδισαν
και ξηλώθηκαν τα λούκια.
Η αποθήκη γκρέμισε,
δε τη στηρίζουν παρά κλαδιά―
παίρνει επιδιόρθωση τούτη η ερημιά;

των νεκρών

Από τα γουέστερν
οι καουμπόηδες κινούν
μες στα σαλούν―
μπότες, εξάσφαιρα, καπέλα·
με μια κοπέλα
δίπλα στο πιάνο
κι έναν ιθαγενή Αμερικάνο,
για των κάκτων τα φλόγινα λουλούδια
να λέει τραγούδια
και των νεκρών την πεθυμιά.

το κουκούλι

Το πρωινό μισό σε βρίσκει
κάπου άτσαλα να σκουντουφλάς,
από φτηνό και σκάρτο ουίσκι
τα σωθικά σου να ξερνάς.

Κανένας πια δε σε γνωρίζει,
έτσι κι εσύ δεν τους κοιτάς.
Το έδαφός σου πριονίζει
η κρύα λάμα κάθε ματιάς.

Σάπισε το παλιό κουκούλι―
οι εμπειρίες σαν τη βροχή,
μούλιασαν μέχρι το μεδούλι
και σου σκεβρώσαν το κορμί.

Ηλεκτρισμός είναι το μίσος
και η ψυχή μια παροχή.
Λιπόθυμος αν είσαι, ίσως
ακούσεις θεία μουσική.

8/2/2019 Στιγμές

ποιητής

Μες σε θυσίες και σ' εμπαιγμούς
ξαπλώνεις στο προσκέφαλό σου.
Όταν τελειώνεις το ποτό σου,
άφηνε λίγο για τους θεούς.

φάσμα

Εκείνο το μικρό βιβλιαράκι
του Καρυωτάκη
φυλλομετρούσες το σύθαμπο.
Πάνω στον τοίχο σου
άλλαζαν τα χρώματα
απ' το θερμό ως το ψυχρό·
έπειτα δίχως όραση ―
μαύρο πάνω στο μαύρο.
Ήθελες να μιλήσεις σ' έναν άγιο
και το σκοτάδι σού φερε το Λάγιο.
Τώρα
τηλεπαθητικά μεταμορφώνεις
το θάνατό σου σε θάνατο.

19/1/2019 Στιγμές

ερωτικό

Ποια μας όριζε
μοίρα ιδιότροπη;
Όλος ο κόσμος

αυτό το δωμάτιο,
που απόψε σαλπάρει.

εορταστικό

Να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια
― να ψωνίζουν οι πελάτες.
Να πέφτει απ’ τον ουρανό ψεύτικο χιόνι
― να συγκινούνται οι πελάτες.
Η κούκλα στο κεφαλόσκαλο γδυμένη
χαμογελαστή και αμίλητη
― να μπαίνουν παραμέσα οι πελάτες.

Να τσουλάνε μετά σαν κονσέρβες
με την ημερομηνία λήξης στο κούτελό τους
για τα στολισμένα ράφια τους.
21/12/2018 To Koskino

χωματουργικό

Αχ μουριά μου εκατόχρονη
Σκόνη τα χεράκια που σε φύτεψαν.
―Πήρε πάλι τα πάνω της η ανοικοδόμηση―
Έχασα το μόνο φίλο εδώ
Το μόνο ίσκιο.

σκελετοί*

Ένα ανοιχτό χάσμα στον τρόπο μας
Τίποτα πια να το γεμίζει―
Ούτε σάρκα ούτε αίμα παρά σπασμένο οστό
Να κρεμάσουμε τις ζωές μας ένα πλαίσιο

Ζούμε σα σκελετοί
Ζούμε σα σκελετοί

Δε θα ξυπνήσει κάποιος το νεκρό μέσα μου;
Δε θα τινάξει κάποιος τη σκόνη από πάνω μου;
Δώσε μου ψωμί δώσε μου νερό
Αλλά μη με εγκαταλείπεις για νεκρό

Ζούμε σα σκελετοί
Ζούμε σα σκελετοί
Σα σκελετοί
*Απόδοση του τραγουδιού Skeletons (The Sound)

προϋπόθεση

Παίρνεις τον ίσκιο σου πολύ στα σοβαρά
αγγίζοντας τα όρια του γελοίου.
Αγαπητέ, θα σου το πω ορθά-κοφτά:
έχεις σύνδρομο μεγαλείου...

Επάσχισες κι επάσχισες να καθιερωθείς,
χωρίς δυο ρίμες να μπορείς να μουτζουρώσεις.
Παρ' όλα αυτά, παντού δηλώνεις ποιητής:
σ' εγκαίνια, σουαρέ και συγκεντρώσεις...

Μα αν ήξερες τι προϋπόθεση φριχτή
γεννά του ποιητή την ιδιοσυστασία,
πόση ορφάνια, πόση μοναξιά
και πόση δαγκωμένη απελπισία...

Θα το σκεφτόσουν δυο φορές πριν να το ειπής―
"απεταξάμην!" και αμέσως το σταυρό σου.
Δε θα βασάνιζες τις λέξεις ευτυχής
μες στο μακάριο ύπνο, το γλυκό σου...

4/1/2019 Αλέκτωρ
8/1/2019 Αποτυπώματα

εντατικοποίηση

Ένα παπάκι στην Εγνατία θα διακτινιστεί,
ώστε να μείνει η πίτσα σου ζεστή.

Ένα παιδάκι στην Ασία δε θα κοιμηθεί,
για να σου ράψει φόρμα αθλητική.

Σ’ ένα σκουπιδότοπο στην Αφρική
του κινητού σου η τεχνολογική υπεροχή.

Σάρκα αιχμάλωτη απ’ τη Βαλκανική
του έρωτά σου η ψυχρή συναλλαγή.

Δόξα που ο παππούς δε ζει,
γιατί θα πέθαινε από ντροπή:

Κυνηγημένο προσφυγάκι ήρθε, κι εσύ
τώρα δηλώνεις Χρυσή Αυγή.

7/1/2019 Στιγμές

Πλατεία Βαρδάρη

Ο άνθρωπος ο χωρίς προορισμό
φαίνεται απ' το βηματισμό του―
αναποφάσιστος στέκεται μπρος
σε μια βιτρίνα
σε μια διασταύρωση μετρά
τα δευτερόλεπτα του φωτεινού σηματοδότη.
Φανταστικός τροχονόμος
νέμει προτεραιότητες:
στους σκύλους στους πεζούς
στους λιγότερο βιαστικούς
στους έσχατους του βίου.