Αυτή είν' η μοίρα — να γίνομαι δάκρυ. Αυτή είν' η μοίρα — να ξανοίγω στα μάκρη. Αυτή είν' η μοίρα — τις πικρές διαψεύσεις να κάνω εμπνεύσεις. Αυτή είν' η μοίρα και το είναι μου όλο. Αυτή είν' η μοίρα για τον ονειροπόλο. Αυτή είν΄ η μοίρα — σαν γιαγιάς παραμύθι να με σκεπάζει η λήθη. Αυτή είν' η μοίρα — στο μνήμα μου οι γάτες να κλαίν' τους διαβάτες. Αυτή είν' η μοίρα. Κι εσύ, αγαπημένη να μου είσαι πια ξένη.

Είναι μάλλον ανέφικτο ν' αποτινάξει κανείς τ' αόρατα δεσμά του προσωρινού. Η συμφιλίωση κάποτε μ' αυτήν την ιδέα κι η τελική αποδοχή της, είναι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε μονιμότητα.

Μυρίζει αντηλιακό ο άλλος κόσμος. Απέραντες αμμουδιές και θάλασσες λάδι. Να βουτούν οι ψυχές ως άλλοι παραθεριστές. Να λησμονούν τα βάσανα.

Φύτεψες ποτέ σου ένα δέντρο; Ξεδίψασες ένα ζωάκι; Βόηθησες έναν άγνωστο; Tότε τι ποιητής μας τσαμπουνάς;

Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.

Άραγε το ήξερε εκείνη που κατηφόριζε τον πεζόδρομο πως είναι τόσο ωραία; Έχεις —αλήθεια, φίλε!— την προσωρινή πολυτέλεια να παρατηρείς.. Δεν σου έκαναν έξωση. Δεν σε έζωσε η απελπισία όπως αυτόν τον ανάπηρο. Δεν γέρασες ακόμα. Μια καραμπίνα διμούτσουνη είναι και η ομορφιά. Για όποιον δεν έχει τίποτα να χάσει.