Αναρτήσεις

κοσμικό

Σύμπαν τρύπα μαύρη που πάλλεται,
πού το εδώ και τι το απόψε;
Εκδοχές ανακάτευε και κόψε!―
η παρτίδα δεν αναβάλλεται.

η απόχη

Σκυλιά φιλοδοξίας κυνηγιάρικα
μας πήραν στο κατόπι.
Κάποτε παριστάναν τα χαδιάρικα,
μα ήταν πριν πιαστούνε στην απόχη...

Τώρα πιστά γαβγίζουν σ' άλλους κύρηδες
και μάθαν να εκφοβίζουν τους μπατίρηδες.
Λεύτερα μεις τ' αφήσαμε στα πέρατα,
κι εκείνα μετατράπηκαν σε τέρατα.

οι ντομάτες

Κατακόκκινες
οι ντομάτες, τέλειες
στο φως του ήλιου!―

φωτογραφημένοι λες
ποιητές ανύποπτοι.

συρμοί

Ώστε, λοιπόν, θα ξεχαστούμε
σκιές, σ' ένα βαγόνι τρένου.
Σε μια αποβάθρα σταθμού
κλεισμένου
θα τριγυρνούμε.
Συρμοί τις νύχτες θα σφυρίζουν,
κι όσοι είν' απ' έξω θα νομίζουν
πως ξαναζούμε...

15/3/2019 Μονόκλ

ο τοκισμός

Σα μένεις να επιθυμείς
σα μένεις ν' αγναντεύεις

κάπου μια κρύπτη μυστική
κι εκεί δουλεύει ο τοκισμός.

Σ' όλα του κόσμου να χωρείς
κάπου θα περισσεύεις.

15/3/2019 Μονόκλ

νανούρισμα

Η βεβαίωση εκείνη του επιτρέπει
ελεύθερα να επιβιβάζεται ν’ αποβιβάζεται
να κάνει όσες βόλτες του κάνει κέφι
παρατηρώντας τόσες νέες φυσιογνωμίες
και σπάνια πια τα γερασμένα πρόσωπα συμμαθητών·
διαπιστώνοντας τις αθόρυβες απουσίες
όσων μετακόμισαν μακριά ή πολύ μακριά...
Οι τριγμοί απ’ το ρετάρισμα της μηχανής
σκαρφαλώνουν σε κάθε στάση
απ’ τ’ αθλητικά του παπούτσια ως το τριχωτό της κεφαλής.
Γλυκά τον αποκοιμίζουν.
Οδηγοί και ελεγκτές τον έχουν μάθει και δεν τον ενοχλούν.
Μόνο καμιά φορά χαμογελούν ―
αυτοί κι αν το ‘χουν νιώσει
μ’ όλους τους χιλιομετρητές και μ’ όλες τις καρτέλες
πως δεν υπάρχει προορισμός.

2/3/2019 Οι Ποιητές που αγάπησα
7/3/2019 Στιγμές
15/3/2019 Μονόκλ

εις ουρανόν

Υπάρχω ως ποιητής―
δεν έχω στίχους για παραμυθία.
Είμαι το δένδρο της παραβολής
σε ξεχασμένη επαρχία.

Νιάτα ξοδεύω.
Εις ουρανόν τοξεύω.
18/2/2019 Στάχτες