Έκλεισε κι ο Γιώργης τον καφενέ του. Θα 'ναι δυο-τρεις μήνες που κατηφόρισα προς τα εκεί. Λίγα τραπεζάκια κάτω απ' τον παχύ ίσκιο των φυλλωμάτων. Οι μπαρμπάδες σιωπηλοί, μετρούσαν τις χάντρες των κομπολογιών τους.  Ο Γιώργης πηγαινοερχόταν νευρικός. Έβριζε το κάθαρμα που μας κυβερνάει. Πήρα έναν διπλό ελληνικό και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι. Είπα ότι θα ξαναπεράσω.. Μ' έφερε σήμερα ο δρόμος μου από μπροστά. Μεγάλα πράσινα πανιά το κύκλωναν. Και λαμαρινένιες πινακίδες μεσιτικών.

Μόνο η μνήμη μένει να επιστρέφει, σαν θερινό σινεμά. Σαν τόπος, σαν τρόπος να θυμάσαι.

Τόσο σακάτεψαν τις λιγοστές ζωές μας που μας τάζουν άλλες πιο πνευματικές πιο βαρετές αιώνιες.

Άσε πια την ψυχή σου να ξεχάσει. Πολύ κουράστηκες να δώσεις νόημα. Πολύ μπερδεύτηκες την ασυναρτησία. Και μόνο μια αγκάλη σε γιάτρευε. Όπως γαλήνια στα πόδια σου κοιμόταν η θάλασσα.

Μολυβένιο σύννεφο μ' αρπάει απ' το λαιμό, με πνίγει με τη μουντάδα του. Μια γιαγιά μόλις πέρασε για της καμπάνας το κάλεσμα, κρατώντας λουλούδια. 25/4/2026 Γιώργος Πρίμπας (Στιγμές)

  Και να που πύκνωσε η σιωπή. Ένα αόρατο χαλί μονώνει τώρα τα βήματά μου.