Μολυβένιο σύννεφο μ' αρπάει απ' το λαιμό, με πνίγει με τη μουντάδα του. Μια γιαγιά μόλις πέρασε για της καμπάνας το κάλεσμα, κρατώντας λουλούδια. 25/4/2026 Γιώργος Πρίμπας (Στιγμές)

  Και να που πύκνωσε η σιωπή. Ένα αόρατο χαλί μονώνει τώρα τα βήματά μου.

Το πληκτρολόγιο αυτόματα πληκτρολογεί, την πλήξη επαναλαμβάνει. Παίρνει τα σκήπτρα απ' τα δελτία της tv, ώσπου το βράδυ φτάνει. Aύριο όλ' απ' την αρχή, μέχρι τη μέρα που θα 'χουμε πεθάνει. Βρες μου μια μέρα που ν' απεργεί.

Άκους την άνοιξη; Στο στρώμα αυτό της γης από χορτάρι, έντομα κι εμείς με τα φτεράκια μας μαγνητισμένα απ' τις ζεστές ακτίνες Του, και ζαλισμένα απ' τ' άνθη τα λευκά, τα κίτρινα και τα μενεξεδιά, μυριάδες προσευχές αναπέμπουμε.

 

«Το ποιητικό «εγώ» της συλλογής είναι παρατηρητικό και αυτοστοχαστικό. Δεν διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, ούτε επιχειρεί να επιβάλει ερμηνείες. Αντίθετα, καταγράφει, σχολιάζει διακριτικά και αφήνει χώρο στον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Έτσι, η μοναξιά αποκτά συλλογική διάσταση: δεν αφορά μόνο τον ποιητή, αλλά τον σύγχρονο άνθρωπο γενικότερα.»   Η φίλη μου, η Α.Ι.