Είναι μάλλον ανέφικτο ν' αποτινάξει κανείς τ' αόρατα δεσμά του προσωρινού. Η συμφιλίωση κάποτε μ' αυτήν την ιδέα κι η τελική αποδοχή της, είναι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε μονιμότητα.

Μυρίζει αντηλιακό ο άλλος κόσμος. Απέραντες αμμουδιές και θάλασσες λάδι. Να βουτούν οι ψυχές ως άλλοι παραθεριστές. Να λησμονούν τα βάσανα.

Φύτεψες ποτέ σου ένα δέντρο; Ξεδίψασες ένα ζωάκι; Βόηθησες έναν άγνωστο; Tότε τι ποιητής μας τσαμπουνάς;

Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.

Άραγε το ήξερε εκείνη που κατηφόριζε τον πεζόδρομο πως είναι τόσο ωραία; Έχεις —αλήθεια, φίλε!— την προσωρινή πολυτέλεια να παρατηρείς.. Δεν σου έκαναν έξωση. Δεν σε έζωσε η απελπισία όπως αυτόν τον ανάπηρο. Δεν γέρασες ακόμα. Μια καραμπίνα διμούτσουνη είναι και η ομορφιά. Για όποιον δεν έχει τίποτα να χάσει.

Έκλεισε κι ο Γιώργης τον καφενέ του. Θα 'ναι δυο-τρεις μήνες που κατηφόρισα προς τα εκεί. Λίγα τραπεζάκια κάτω απ' τον παχύ ίσκιο των φυλλωμάτων. Οι μπαρμπάδες σιωπηλοί, μετρούσαν τις χάντρες των κομπολογιών τους.  Ο Γιώργης πηγαινοερχόταν νευρικός. Έβριζε το κάθαρμα που μας κυβερνάει. Πήρα έναν διπλό ελληνικό και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι. Είπα ότι θα ξαναπεράσω.. Μ' έφερε σήμερα ο δρόμος μου από μπροστά. Μεγάλα πράσινα πανιά το κύκλωναν. Και λαμαρινένιες πινακίδες μεσιτικών.