Ωραία κι ενδιαφέροντα πράγματα ειπώθηκαν κείνο το βράδυ. Ο ομιλητής το ζούσε. Οι απαγγελίες καθαρές και χρωματισμένες. Η ατμόσφαιρα ζεστή. Ο κόσμος χειροκρότησε. Μα εμένα απ' όλα περισσότερο μου άρεσε η ασπρόμαυρη γάτα που έτσι απροσδόκητα πήδηξε στην αγκαλιά μου.

Αυτή είν' η μοίρα — να γίνομαι δάκρυ. Αυτή είν' η μοίρα — να ξανοίγω στα μάκρη. Αυτή είν' η μοίρα — τις πικρές διαψεύσεις να κάνω εμπνεύσεις. Αυτή είν' η μοίρα και το είναι μου όλο. Αυτή είν' η μοίρα για τον ονειροπόλο. Αυτή είν΄ η μοίρα — σαν γιαγιάς παραμύθι να με σκεπάζει η λήθη. Αυτή είν' η μοίρα — στο μνήμα μου οι γάτες να κλαίν' τους διαβάτες. Αυτή είν' η μοίρα. Κι εσύ, αγαπημένη να μου είσαι πια ξένη.

Είναι μάλλον ανέφικτο ν' αποτινάξει κανείς τ' αόρατα δεσμά του προσωρινού. Η συμφιλίωση κάποτε μ' αυτήν την ιδέα κι η τελική αποδοχή της, είναι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε μονιμότητα.

Μυρίζει αντηλιακό ο άλλος κόσμος. Απέραντες αμμουδιές και θάλασσες λάδι. Να βουτούν οι ψυχές ως άλλοι παραθεριστές. Να λησμονούν τα βάσανα.

Φύτεψες ποτέ σου ένα δέντρο; Ξεδίψασες ένα ζωάκι; Βόηθησες έναν άγνωστο; Tότε τι ποιητής μας τσαμπουνάς;

Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.