Μυρίζει αντηλιακό ο άλλος κόσμος. Απέραντες αμμουδιές και θάλασσες λάδι. Να βουτούν οι ψυχές ως άλλοι παραθεριστές. Να λησμονούν τα βάσανα.

Φύτεψες ποτέ σου ένα δέντρο; Ξεδίψασες ένα ζωάκι; Βόηθησες έναν άγνωστο; Tότε τι ποιητής μας τσαμπουνάς;

Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.

Άραγε το ήξερε εκείνη που κατηφόριζε τον πεζόδρομο πως είναι τόσο ωραία; Έχεις —αλήθεια, φίλε!— την προσωρινή πολυτέλεια να παρατηρείς.. Δεν σου έκαναν έξωση. Δεν σε έζωσε η απελπισία όπως αυτόν τον ανάπηρο. Δεν γέρασες ακόμα. Μια καραμπίνα διμούτσουνη είναι και η ομορφιά. Για όποιον δεν έχει τίποτα να χάσει.

Έκλεισε κι ο Γιώργης τον καφενέ του. Θα 'ναι δυο-τρεις μήνες που κατηφόρισα προς τα εκεί. Λίγα τραπεζάκια κάτω απ' τον παχύ ίσκιο των φυλλωμάτων. Οι μπαρμπάδες σιωπηλοί, μετρούσαν τις χάντρες των κομπολογιών τους.  Ο Γιώργης πηγαινοερχόταν νευρικός. Έβριζε το κάθαρμα που μας κυβερνάει. Πήρα έναν διπλό ελληνικό και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι. Είπα ότι θα ξαναπεράσω.. Μ' έφερε σήμερα ο δρόμος μου από μπροστά. Μεγάλα πράσινα πανιά το κύκλωναν. Και λαμαρινένιες πινακίδες μεσιτικών.

Μόνο η μνήμη μένει να επιστρέφει, σαν θερινό σινεμά. Σαν τόπος, σαν τρόπος να θυμάσαι.

Τόσο σακάτεψαν τις λιγοστές ζωές μας που μας τάζουν άλλες πιο πνευματικές πιο βαρετές αιώνιες.

Άσε πια την ψυχή σου να ξεχάσει. Πολύ κουράστηκες να δώσεις νόημα. Πολύ μπερδεύτηκες την ασυναρτησία. Και μόνο μια αγκάλη σε γιάτρευε. Όπως γαλήνια στα πόδια σου κοιμόταν η θάλασσα.

Μολυβένιο σύννεφο μ' αρπάει απ' το λαιμό, με πνίγει με τη μουντάδα του. Μια γιαγιά μόλις πέρασε για της καμπάνας το κάλεσμα, κρατώντας λουλούδια. 25/4/2026 Γιώργος Πρίμπας (Στιγμές)

  Και να που πύκνωσε η σιωπή. Ένα αόρατο χαλί μονώνει τώρα τα βήματά μου.

Το πληκτρολόγιο αυτόματα πληκτρολογεί, την πλήξη επαναλαμβάνει. Παίρνει τα σκήπτρα απ' τα δελτία της tv, ώσπου το βράδυ φτάνει. Aύριο όλ' απ' την αρχή, μέχρι τη μέρα που θα 'χουμε πεθάνει. Βρες μου μια μέρα που ν' απεργεί.

Άκους την άνοιξη; Στο στρώμα αυτό της γης από χορτάρι, έντομα κι εμείς με τα φτεράκια μας μαγνητισμένα απ' τις ζεστές ακτίνες Του, και ζαλισμένα απ' τ' άνθη τα λευκά, τα κίτρινα και τα μενεξεδιά, μυριάδες προσευχές αναπέμπουμε.

 

«Το ποιητικό «εγώ» της συλλογής είναι παρατηρητικό και αυτοστοχαστικό. Δεν διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, ούτε επιχειρεί να επιβάλει ερμηνείες. Αντίθετα, καταγράφει, σχολιάζει διακριτικά και αφήνει χώρο στον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Έτσι, η μοναξιά αποκτά συλλογική διάσταση: δεν αφορά μόνο τον ποιητή, αλλά τον σύγχρονο άνθρωπο γενικότερα.»   Η φίλη μου, η Α.Ι.

Η ποιητική συλλογή «Οι ψυχές αυτές μένουν απούλητες» εντάσσεται στο πλαίσιο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης με έντονο υπαρξιακό, κοινωνικό και ηθικό χαρακτήρα. Ο τίτλος λειτουργεί ήδη ως κεντρικό νοηματικό κλειδί: οι «απούλητες ψυχές» συμβολίζουν τους ανθρώπους που αρνούνται να ενταχθούν στη λογική της αλλοτρίωσης, της εμπορευματοποίησης και της ηθικής έκπτωσης της σύγχρονης κοινωνίας. Στο σύνολο της συλλογής κυριαρχεί η αντίθεση ανάμεσα στην εσωτερική αλήθεια και στην εξωτερική κοινωνική πραγματικότητα. Οι ψυχές παρουσιάζονται ως ευάλωτες αλλά ταυτόχρονα ανθεκτικές, σημαδεμένες από την απώλεια, την απογοήτευση και τη μοναξιά, χωρίς όμως να παραιτούνται από την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. Η «απουλησιά» τους δεν είναι παθητική στάση, αλλά πράξη αντίστασης. Κεντρικά θεματικά μοτίβα της συλλογής είναι: - η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, - η ηθική φθορά των κοινωνικών σχέσεων, - η μνήμη και το τραύμα, - η αμφισβήτηση της (δήθεν) προόδου και της «κανονικότητας», και η αναζήτηση νοή...

Μνήμη Θεοφάνη Κωνσταντινίδη Ένας άδειος ναός Με ακτίνες φωτός Σε παμπάλαιες εικόνες. Είναι αυτό το πρωί Μία καταφυγή Σε περίμενε εκεί Για αιώνες. Όλα εδώ ισορροπούν Στέργουν, βλέπουν, ακούν. Ζωντανοί και νεκροί Σε ηλιόλουστη αυλή Σε ουράνιο κήπο.

Έξω, εκατοντάδες άνθρωποι σουλατσάρουν με το χρόνο τσαλακωμένο στην πίσω τσέπη. Δεν απαιτεί διόρθωση η σιωπή. Αν λέω ότι συνεχίζω είναι για να θυμάμαι το σχήμα των ερειπίων.

Η ποίηση είναι κάτι προ πολλού ξοφλημένο. Έκανα καλά λοιπόν που την εγκατέλειψα. Κι έτσι μπορώ να δω σαν ξένος πράγματα κάποτε δικά μου. Πράγματα προ πολλού λησμονημένα μετά τη μαύρη σιωπηλή ακύμαντη εκείνη παύλα. https://youtu.be/y_s4sY3YTFI?si=bomvXegQPlgoOzKd