Η ποίηση είναι κάτι προ πολλού ξοφλημένο. Έκανα καλά λοιπόν που την εγκατέλειψα. Κι έτσι μπορώ να δω σαν ξένος πράγματα κάποτε δικά μου. Πράγματα προ πολλού λησμονημένα μετά τη μαύρη σιωπηλή ακύμαντη εκείνη παύλα. https://youtu.be/y_s4sY3YTFI?si=bomvXegQPlgoOzKd

Κάψτε την πόλη, μια ψευτιά είναι όλη. Τους αφεντάδες ανάποδα κρεμάστε. Πέτρα πάνω στην πέτρα.. Ήσυχος κανείς μη μείνει. Στης εξουσίας τα κτήνη μόνο εφιάλτες.

Στις πλάτες τα μαγαζάκια κι από κάτω, οι υπότιτλοι. Τα επίθετα παρασυρμένα σ' έναν ξεροπόταμο. Μέχρι τις εκβολές η γη μετατοπίζεται. Την επομένη τα συνεργεία ανασύρουν τίτλους και καριέρες.

Παλιά μπορούσα να σκαρώνω ένα ποίημα στο πόδι να ανεβαίνω από τις σκάλες τέσσερις ορόφους με τα πόδια χωρίς να λαχανιάζω να ξεκινάω συζητήσεις εκ προοιμίου καταδικασμένες να κατηφορίζω την πόλη δίνοντάς της ακόμη κάποιο περιθώριο να φωτογραφίζω ιδανικά τοπία να ψάχνω ιδανικές μουσικές ν' ακούω σιωπηλός απίθανες νυχτερινές ιστορίες. Κρατώ απ' όλα ίσως τις ιστορίες. Μα ούτε κι αυτές καλά καλά. Νυστάζω στα μισά.

Τα σκυλιά της Ναυαρίνου δεν ξέρουν τι περιμένουν δε θυμούνται. Ψάχνουν ίσκιους το καλοκαίρι κοιμούνται παγωμένα το χειμώνα. Μέσα στη νύχτα σειρήνες ξαφνικά ταράζουν τον ύπνο τους. Εκεί που ονειρεύονταν επανάσταση βρίσκουν θάνατο. Στο βυθό των ματιών τους λαμπερό πετράδι μένει η αγάπη.

Στη συνείδησή σου καταδύεσαι  χωρίς μάσκα και μ' όσες εικόνες πρόλαβες  να κρατήσεις. Εκπνέοντας αργά αναμνήσεις  προς την επιφάνεια, σπείρες διαγράφεις όλο και βαθύτερα.   Εκεί που δεν φτάνει κανένα φως.