Στα άσπρα του πυκνά μαλλιά Χόρευε ο ήλιος. Μικρός, τότε, κι ανύποπτος  Εγώ, ακροατής. Για κακουχίες μου μίλαγε Για το γενναίο αντάρτικο Για κρύες εξορίες. Πίσω του φως πλημμύριζε... Λάμψη από τζαμαρίες.

"Aυτά που τρως, θα σου τρυπήσουν το στομάχι..." Είπε ο γιατρός. Έκλεισε απότομα το άσπρο φως. Ύστερ' ακούστηκε εμφατικός: "Μα πιο πολύ, αυτά που βλέπεις!"

Η ποίηση δεν είναι μια "έννοια διάχυτη..." Είναι τέχνη πηγαία, μα και τεχνική. Είναι συγκεκριμένη, όσο και το βίωμα. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να μιλά εξ ονόματός της; Πολλώ δε μάλλον, να λαμβάνει βραβεία για λογαριασμό της; Ή να την "παραδίδει" σε πακεταρισμένα δέματα... Σα φάρμακο δια πάσαν νόσον;

Κάθε πρωί, προς τη δουλειά παρατηρώ τους ίδιους σκλάβους πίσω από βιτρίνες. Τα μαγαζιά τους έχουν κουρτίνες ή λουκέτα και μεγάλα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ.

Πέρασ' η εφηβεία Ως την ενηλικίωση Μ' υπόγεια καλωδίωση. Στα λίγα ενθύμια... Kασέτα απ' τα πανεπιστήμια. "Λιώσιμο" ατέλειωτο... Σε playlist Στέρεο Νόβα.

Αν βρέξει, θα πούμε ότι πιάσαν τόπο οι προσευχές μας ― τόσον καιρό μέσα στην ξεραΐλα. Αν βρέξει, ας βρέξει ποταμούς! Πλημμύρα.

Ξηλώσου κέντημα της λύπης! Φορώ το ένδυμα ολίγων χίπις Και κατοικώ χειμώνα σε σπηλιές Κάνοντας έρωτα, ανάβοντας φωτιές.