Δεν μέτρησα τους στίχους. Κάποτε θα μετρηθούν. Τη μετρική στο τέλος δεν την αποφεύγεις. Κι αν με ρωτούσες τώρα τι θα προτιμούσα, κάτι άλλο σίγουρα απ' το μέτρημα. Πότε έχασε το δρόμο της η νυχτερίδα στο σκοτάδι;

Στα άσπρα του πυκνά μαλλιά Χόρευε ο ήλιος. Μικρός, τότε, κι ανύποπτος  Εγώ, ακροατής. Για κακουχίες μου μίλαγε Για το γενναίο αντάρτικο Για κρύες εξορίες. Πίσω του φως πλημμύριζε... Λάμψη από τζαμαρίες.

"Aυτά που τρως, θα σου τρυπήσουν το στομάχι..." Είπε ο γιατρός. Έκλεισε απότομα το άσπρο φως. Ύστερ' ακούστηκε εμφατικός: "Μα πιο πολύ, αυτά που βλέπεις!"

Η ποίηση δεν είναι μια "έννοια διάχυτη..." Είναι τέχνη πηγαία, μα και τεχνική. Είναι συγκεκριμένη, όσο και το βίωμα. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να μιλά εξ ονόματός της; Πολλώ δε μάλλον, να λαμβάνει βραβεία για λογαριασμό της; Ή να την "παραδίδει" σε πακεταρισμένα δέματα... Σα φάρμακο δια πάσαν νόσον;

Κάθε πρωί, προς τη δουλειά παρατηρώ τους ίδιους σκλάβους πίσω από βιτρίνες. Τα μαγαζιά τους έχουν κουρτίνες ή λουκέτα και μεγάλα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ.

Πέρασ' η εφηβεία Ως την ενηλικίωση Μ' υπόγεια καλωδίωση. Στα λίγα ενθύμια... Kασέτα απ' τα πανεπιστήμια. "Λιώσιμο" ατέλειωτο... Σε playlist Στέρεο Νόβα.

Αν βρέξει, θα πούμε ότι πιάσαν τόπο οι προσευχές μας ― τόσον καιρό μέσα στην ξεραΐλα. Αν βρέξει, ας βρέξει ποταμούς! Πλημμύρα.