Χόρευε πέρα-δώθε ο εκτυπωτής Τυπώνοντας τα ένσημά μου Μονότονος και συνεπής Μέτραγε όλα, απ' την αρχή, τα βήματά μου. Σάμπως, τι έφταιγε αυτός... Για την κουραστική χορογραφία; Τι να σου κάνει ένας ξερός ρυθμός Αν δεν ταιριάζει μουσική και φαντασία;

Πώς ντύθηκε η καινούργια φύση Κι ήρθε να μας προϋπαντήσει! Πώς φόρεσε όλα τα καλά της Κι έστρωσε τα πυκνά μαλλιά της! Πώς εγλεντήσαμε παρέα Σε χρυσοπράσινη αλέα! Κι όταν βραδιάσαμε πιωμένοι Μας ξέχασε η οικουμένη! http://demispoetry.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html

Έχει κανείς σήμερα δικαίωμα, να μην παίρνει θέση για όσα συμβαίνουν γύρω του; Πώς αποτιμάται η στάση των καλλιτεχνών, των ποιητών, των τόσων "πνευματικών"; Περιμένουν, άραγε, μια επιφοίτηση; Μια επιχορήγηση; Ίσως κάποια επιβράβευση σιωπής;

Καλλιτέχνες νεανίες Τολμηρούς αμφισβητίες Του συστήματος παρίες Τους καλούνε "παρακμίες". Γιατί είν' έξω από κάστες! Και από σχολές-δυνάστες Δεν γνωρίζουνε "δασκάλους" Τους μεγάλους παπαγάλους...

Δεν μέτρησα τους στίχους. Κάποτε θα μετρηθούν. Τη μετρική στο τέλος δεν την αποφεύγεις. Κι αν με ρωτούσες τώρα τι θα προτιμούσα, κάτι άλλο σίγουρα απ' το μέτρημα. Πότε έχασε το δρόμο της η νυχτερίδα στο σκοτάδι;

Στα άσπρα του πυκνά μαλλιά Χόρευε ο ήλιος. Μικρός, τότε, κι ανύποπτος  Εγώ, ακροατής. Για κακουχίες μου μίλαγε Για το γενναίο αντάρτικο Για κρύες εξορίες. Πίσω του φως πλημμύριζε... Λάμψη από τζαμαρίες.

"Aυτά που τρως, θα σου τρυπήσουν το στομάχι..." Είπε ο γιατρός. Έκλεισε απότομα το άσπρο φως. Ύστερ' ακούστηκε εμφατικός: "Μα πιο πολύ, αυτά που βλέπεις!"