Από τη Βουλιαγμένη... Μέχρι τον κήπο του Μεγάρου Μήτε η κραυγή ενός γλάρου Δεν ξυπνά τη συνείδηση Την κοιμισμένη! (Γιορτούλες θλιβερές... Σε εποχές διαμαρτυρίας Στίλβουσες μερσεντές Και το καπέλο μιας κυρίας!) http://demispoetry.blogspot.gr/2013/06/blog-post_10.html

Πήξαμε στα "μορφωτικά" σωματεία των αμόρφωτων Στους "πολιτιστικούς" συλλόγους των απολίτιστων Στους "αυθόρμητους" περαστικούς... Στις διαφημιστικές καμπάνιες των μονοπωλίων Στα πάσης φύσης κόλπα των αχρείων. http://demispoetry.blogspot.gr/2014/06/blog-post_23.html

Χόρευε πέρα-δώθε ο εκτυπωτής Τυπώνοντας τα ένσημά μου Μονότονος και συνεπής Μέτραγε όλα, απ' την αρχή, τα βήματά μου. Σάμπως, τι έφταιγε αυτός... Για την κουραστική χορογραφία; Τι να σου κάνει ένας ξερός ρυθμός Αν δεν ταιριάζει μουσική και φαντασία;

Πώς ντύθηκε η καινούργια φύση Κι ήρθε να μας προϋπαντήσει! Πώς φόρεσε όλα τα καλά της Κι έστρωσε τα πυκνά μαλλιά της! Πώς εγλεντήσαμε παρέα Σε χρυσοπράσινη αλέα! Κι όταν βραδιάσαμε πιωμένοι Μας ξέχασε η οικουμένη! http://demispoetry.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html

Έχει κανείς σήμερα δικαίωμα, να μην παίρνει θέση για όσα συμβαίνουν γύρω του; Πώς αποτιμάται η στάση των καλλιτεχνών, των ποιητών, των τόσων "πνευματικών"; Περιμένουν, άραγε, μια επιφοίτηση; Μια επιχορήγηση; Ίσως κάποια επιβράβευση σιωπής;

Καλλιτέχνες νεανίες Τολμηρούς αμφισβητίες Του συστήματος παρίες Τους καλούνε "παρακμίες". Γιατί είν' έξω από κάστες! Και από σχολές-δυνάστες Δεν γνωρίζουνε "δασκάλους" Τους μεγάλους παπαγάλους...

Δεν μέτρησα τους στίχους. Κάποτε θα μετρηθούν. Τη μετρική στο τέλος δεν την αποφεύγεις. Κι αν με ρωτούσες τώρα τι θα προτιμούσα, κάτι άλλο σίγουρα απ' το μέτρημα. Πότε έχασε το δρόμο της η νυχτερίδα στο σκοτάδι;