Συναρμολογημένη από εβραίικα Μνήματα η εκκλησία της γειτονιάς μου Περασμένα με σοβά εξάλφα Άγνωστα σκαλίσματα σβησμένα Στ' αμέτρητα πατήματα των ευσεβών.

Μ' ένα φύσημα Άλλαξ' ο καιρός. Ντάμα τώρα η νύχτα. Ψύχρανε και η μέρα...

Έτσι είπα, και ξεκίνησα με τρόμο Του αναχωρητή τον δρόμο Δίχως γράμμα Δίχως δράμα Δίχως θάμα...

Πέρα απ' το σύνορο των ορατών Στο σχίσιμο των ουρανών και του φωτός Όπου το μάτι ψάχνει να συλλάβει Το φάσμα του ερυθρού και της νυχτός Ενδιάμεσα στο κάπου και στο πουθενά Νιώθουν μιαν αύρα, μιαν αλλιώτικη πνοή Στο πρόσωπό τους να φυσά Όσοι προδόθηκαν απ' τη ζωή πολύ.

To σχοινί του κρεμασμένου σάπισε, λέπτυνε · Λάφρυνε το βάρος της ασφάλτου που πλακώνει Απ' άκρη σ' άκρη την αποσύνθεση.

Βάση της ύπαρξης, αέναη εκστατική μου κατάφαση. Αβίαστα πάνω και κάτω, ίσως ένα ξέφωτο ή η μέση μιας πλατείας. Η κίνηση των διαλογισμών μετριέται με την αργία των πράξεων.

Στάμπα ιδρώτα στο ύψος του μετώπου Ξέφτισε το πλατύγυρο καπέλο Τα τρίγωνα στόμωσαν Άχρηστο πια και το καρότσι (Σκήπτρα φθοράς και απουσίας) Στην επόμενη πάσα, ίσως ερείπια Δίχως χτιστάδες...                Σ' εκείνους που ταράζουν τους νεκρούς...