Αύριο Χριστούγεννα κι έξω η μοναξιά ζητιάνα λέει κάλαντα. Λίγο πριν γυρίσει στο παγκάκι ένα κοράκι προσγειώθηκε απαλά σε χείλος κάδου. Αύριο Χριστούγεννα κι έξω η μοναξιά ζητιάνα δε σαλεύει.

Αλίμονο! δεν είναι πια ένα επιπόλαιο καλοκαίρι. Επίσημα καταδικάστηκε σε ορυχείο με ζώα εξόριστα πικρά νερά στείρα εδάφη. Αλίμονο! δε θα ξανακουστεί το τραγούδι του δάσους.

"Eσύ θ' αλλάξεις τον καιρό... τον κόσμο όλον τον χαλασμένο;" μασούσαν όλοι οι συνετοί που πρόθυμα το τυπικό του βίου ακολουθούσαν. Αυτό το κάρβουνο "γιατί;" ποτέ δεν τους βασάνισε πυρακτωμένο...

Κατοικίδιο του εαυτού Σκυλί στον παράδεισο Τον βλέπω από απόσταση · Περιττεύω... Κι αν ήμουν, τώρα τι; Μαντεύω πως τίποτα.

Απέναντι στων άδικων το κάστρο Με όπλο το απόγυμνο κορμί μας Για όσα με βία μας έχουν πάρει Πέσαμε, καθώς πέφτει κάποιο άστρο. Ήθελαν να μας δούνε νικημένους Να βρέχει στην υπόλοιπη ζωή μας Μα δε τους κάναμε αυτή τη χάρη · Παλέψαμε για τους αδικημένους.

Ούτε μιλιά δε βγάλαμε -τα μέλλοντα κι ας μόλεψαν!- για 'κείνα που δε βόλεψαν... (Θ' αφήναμε αμήχανους τους αποδέκτες...) Για τους συμπλέκτες... που μας αφήσαν σ' ανηφόρες πάνω στις δύσκολες τις ώρες.

Aπό τη γέννα ακόμα σκοτωμένοι Γεράσαμε στα σπίτια των γονιών μας Να περιφέρουμε παλτό ένα σαρκίο Ζωές αντιγραφές κι επαναλήψεις...