Γραφιάδες τούνελ Λήθης διαβαίνουν Ισχνές μόνο αράδες Πίσω μένουν. Μα κανείς, Θε μου! Κανείς δεν πληρώνει Το αντίτιμο.

Γιατί κρατάς τα περιττά; Nα φτιάξεις, λες, ένα καράβι Να σφάξεις έναν κόκορα μετά. Πρίμα στο πέλαο πανιά Ζεστός νοτιάς να λούζει χάδι Το μέτωπο και τ' αρμυρά μαλλιά.

Κοντόθωρε μικροαστέ, κομήτη Που μ' έμαθες συλλαβιστά Και με την τρίτη! Εγώ, σε διάλειμμα καφέ Θα σου απονείμω πατρικά Τίτλο πλανήτη... Την έβδομη απ' τις επτά Είχα ν' ασχοληθώ, μπορεί Και με σημαντικότερα Μα έχω μπροστά Τ' άπειρο αργότερα...

Ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη Μην κάνεις πια τον κόπο να διαλέξεις. -Βράζει το πέρασμα, ανάσα ακίνητη Ομίχλη πηχτή, κραυγή γοερή!- Ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη Όσο σου γράφει, κοίτα να επιπλεύσεις.

Κι όμως μπορεί, γιατί πιστεύει Βουνά πελώρια να υποτάξει Να ημερέψει άγριες θάλασσες! -Όχι φτηνές, που λεν, οφθαλμαπάτες- Στ' αλήθεια όλ' αυτά συμβαίνουν Μπροστά στου εκλεκτού λαού Την ασφαλή ομήγυρη ... Μπροστά στα άμαθά μας μάτια Στο εμβρόντητο ιερατείο · Και μοναχά ένας ζητιάνος Δεν εκπλήσσεται.

Όσοι κοιμούνται βαριά Κάθε βράδυ κάνουν πρόβα το θάνατο. Δεν τους διακόπτουν όνειρα Ούτε το αιώνιο άγχος του ξυπνήματος Γιατί έχουν κάτι τάχα να προλάβουν.

Άφησες πια την προκατάληψη Σκύλα ξοπίσω με μωρά κουτάβια Κι άνοιξες δρόμο για τη θάλασσα Πώς σ' έθελγε έτσι γαλάζια!