Πώς όλοι αυτοί δηλώνουν ποιητές... Ξεμωραθήκανε; Πόσοι από δαύτους μ' άγριο στίχο Μετρηθήκανε Και βγήκαν σώοι και αβλαβείς Από το σπήλαιο Ναρκισσισμού θηρίο όπου φυλάει Ανήλεο;

Το χώμα που περιμένει την ανακάλυψη έχει κλεισμένες μέσα του εποχές παγετώνων λάμψεις από σμάλτο παράξενων κρανίων-μετεωριτών ποταμούς στραγγισμένους σε ατέρμονες στρώσεις χαλικιών μάρτυρες αδιάψευστους και οδηγούς για τη θάλασσα. 13/4/2016 To Koskino

Άραγε ποιος παράδεισος σε ξέβρασε Xρόνια κλεισμένο εδώ όσα σταγόνες Στην οροφή σπαθιά να κρέμονται Κι απόξω πάντα οι παγετώνες.

Μόνο, Αγαθέ, όταν πεθάνουμε Φτιάξε μας στήλες άλατος Σ' αστραφτερή αμμουδιά. Να πίνουμε αργά τα κύματα Να φχαριστιόμαστε φρέσκο αεράκι Nα μη νοιαστεί κανείς.

Σε μια τυχαία σειρά μιλούνε τα ποιήματα τυχαία νοήματα. Ας παραστήσουμε έστω τους ανόητους δια λόγους ευνόητους. Κύριε εκδότα, δεν είν' αργά. Τι λέτε, παίζουμε ακόμα μια παρτίδα; 9/4/2016 Bibliotheque

Όλη τη νύχτα ξήλωνες το στίχο Κι απ' το πρωί... μαντάρισμα και πάλι. Μ' ένα βαρύ, βαρύτατο κεφάλι "Πούστη", ψελλίζεις, "δε θα σε πετύχω!" Αλλά εκείνος, δώσ' του ξεγλιστράει Αδιάφορος, σα βλέμμα νεκροθάπτου. Ψωροπερήφανος και μη μου άπτου Γελά... κι όλο μακρύτερα πετάει.

Παντόφλες σέρνει η Ιστορία Και μένεις με την απορία Αν θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς Αν θα τολμούσε κάτι εμπρός Ν' αλλάξει... μ' όλους τους κινδύνους Μ' όλης της Γης τους μανδαρίνους ! Απ' το καλάθι με τα ψώνια Ψάρια καθώς γλιστρούν τα χρόνια.