Αγέραστη αγαπημένη, σε έχουν όλη σμιλεμένη χέρια σοφά μαστόρικα. Kι όμως, στο βλέμμα ζόρικια: Σ' άφησαν μισοτελειωμένη.

Προνόμιό του φέρει το ανάθεμα πάντοτ' ο ξένος. Εμβόλιό του, η κακία του κόσμου ενδοφλεβίως. Του ευαυτούλη η φοβερή κατάντια, επιδημία. Την αφεντιά μας μόνο, χρυσοκέντητη: Καπιταλισμός! 14/12/2016 Στιγμές

Πόζες  αφελείς Πόζες  με μερέντα Πόζες  με συγγενείς Πόζες  ντοκουμέντα Πόζες  βαμμένη Πόζες  χαμογελαστή Πόζες  με τις φίλες Πόζες  σκεφτική Πόζες  σε βουνά Πόζες  με βιολέτες Πόζες  αγκαλιά Πόζες  σε τουαλέτες Πόζες  με καφέ Πόζες  σε παραλίες Πόζες  κυριλέ Πόζες  σε απεργίες Πόζες  στα Εξάρχεια Πόζες  στην Εκάλη Πόζες  πλάι σε κούτσουρα Πόζες  με μαγκάλι Πόζες  στο Σέιχ-Σου Πόζες  στην Άνω Πόλη Πόζες  στην Αρετσού Πόζες  να πέφτουν όλοι Πόζες  σε ασανσέρ Πόζες  με κουβέρτα Πόζες  καλοριφέρ Πόζες  πόζες αβέρτα Πόζες  τα ματοτσίνορα Πόζες  με το σεντόνι Πόζες  στου ύπνου τα σύνορα Πόζες  κοιμάσαι μόνη … 26/1/2017 Ποιείν

Πλάι του δρόμου, τυπικοί ανύποπτοι πρωινά σέρνουν σκυλοτόμαρα. Λίγο σταματούν. Συνεχίζουν...

Θα φέρεις τη φύση Άψυχη μες στο σπίτι. Θα τη στολίσεις Θα τη φωτίσεις Και με το ποτήρι υψωμένο Θα την ονομάσεις χαρά. 18/1/2017 Fractal

Το χρόνο σχίζουν τα στήθη σμιλεμένα, αχ! μαγεμένα. Χρυσόφυλλο στολίδι, ηλιόλουστη έφηβη.

Wilfred Owen-Anthem for doomed youth What passing-bells for these who die as cattle? Only the monstrous anger of the guns. Only the stuttering rifles’ rapid rattle Can patter out their hasty orisons. No mockeries now for them; no prayers nor bells; Nor any voice of mourning save the choirs, The shrill, demented choirs of wailing shells; And bugles calling for them from sad shires. What candles may be held to speed them all? Not in the hands of boys, but in their eyes Shall shine the holy glimmers of good-byes. The pallor of girls’ brows shall be their pall; Their flowers the tenderness of patient minds, And each slow dusk a drawing-down of blinds. Wilfred Owen-Ύμνος στην ξεγραμμένη νιότη Ποιες φευγαλέες, άραγε, καμπάνες Για όσους πεθαίνουν σαν κοπάδια βοοειδών; Μόνο ο τερατώδικος θυμός των πιστολιών. Μόνο των τυφεκιών το βιαστικό αναμάσημα Μπορεί και σιγομουρμουρά τις προσευχές τους. Γι’ αυτούς ποτέ πια εμπαιγμοί, ούτε δεήσεις, Ούτε καμπανοκρουσίες… Στις τόσες χορωδίες δεν περισσεύε...