Ποιήματα της τζαζ αυτοσχεδιασμοί Και ποιήματα θεατρινισμοί. Ποιήματα βραστό νερό Και ποιήματα νερόβραστα. Ποιήματα για το γούστο τους περιπατητές Και ποιήματα φιρμάτοι αθλητές. Ποιήματα περιγελαστικά Και ποιήματα που πήρανε τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά.

Bρήκες τη Μητέρα θεά στη λίμνη εκεί στο χώμα; Ή σκάβεις ακόμα; Ήταν αλήθεια από πηλό; Ήταν νερό και χώμα το τροφαντό της σώμα;

Tώρα που δεν πέφτουνε τα τσέκια Γέμισε ο κόσμος ψέκια Όταν υπήρχανε τα φράγκα Καθένας βλάχος έκανε το μάγκα Φταίει η παγκόσμια συνωμοσία Όχι η προσωπική μας μαλακία Οι Εβραίοι, οι ανθέλληνες μασόνοι Όχι το διπλανό κωθώνι Που νόμιζε πως είν' μεσαία τάξη Πως θα τον έχουνε μη βρέξει και μη στάξει Γεια σου, ρε Μήτρο! Που αγόραζες και Νίτρο Και τώρα παραγγέλνεις τις κηραλοιφές Και του Χριστούλη τις επιστολές..

Κι αν πεις πολλά πατερημά, πάει η ψυχή σου πιο ψηλά; Λίγοι θέλουν το καλό σου, πιο πολλοί τον θάνατό σου. Τα λουλούδια, τα στεφάνια, δεν ξορκίζουν την ορφάνια. Σκόρπισε ο κόσμος, πάει. Κι ως το βράδυ σε ξεχνάει. 16/6/21 Ποιείν

Σα διορίστηκε έπαψε να γκρινιάζει. Της έφυγε και το μαράζι. Μισθό και δόξα τω Θεώ. Έχτισε ένα σπίτι στο χωριό. Σπίτι-δουλειά-εξοχικό. Έσοδα-έξοδα-αριθμός τραπέζης. Άρχισε να μετρά χρονάκια για τη σύνταξη.

Μένει τα βράδια ξάγρυπνος να αφουγκράζεται την αναρχία του κόσμου. Κείνη την ελάχιστη ώρα βηματίζει μονολογώντας: "Μπορεί να χάνεις τον ύπνο, αλλά δεν μπορείς να χάσεις τον θάνατο."

Eίδα τον Χριστό στην Αριστοτέλους. Άστεγο κάτω απ' τις καμάρες του Εμπράρ. Πάνω σε χαρτόκουτα σκεπασμένο με νάιλον. Δεν περίμενε την ανάσταση. Δεν ξέρω αν την έβγαλε ως το πρωί. Είχε τέτοιο γαμημένο κρύο. Μια φωτιά πήρε να με καίει. Ίσως έφταιγε η παγωνιά. Ίσως η πλήρης αποτυχία του είδους μου.