Ο κος Κορεκτορας τιμαται καθε χρονο σε φεστιβαλ ποιησης.. Τρωτε φρεσκα μυαλα νεων ανθρωπων κοι Χανιμπαλς των γραμματων.. Στραβοι εσεις δεν αφηνετε και τους αλλους να παρουν βλεφαρο.. Μηπως φωτισει --λεμε τωρα-- εστω και πυγολαμπιδα.. Ο κος Κορεκτορας εχει εξασφαλισει την αθανασια..

Υποστήριζε τον άνθρωπο της τέχνης Δεν δηλώνει αλλά είναι καλλιτέχνης Ούτε ένσημα μα ούτε και πτυχία Έχει δεύτερο πετσί την ανεργία. Υποστήριζε τον άνθρωπο της τέχνης Μία ζωή δρομέας ερασιτέχνης Τρέχει προς την παιδική του ηλικία Απ' το τέρμα στην αφετηρία.

Το κοστούμι ήταν σε καλή κατάσταση μόνο λίγο φαρδύς ο μακαρίτης το συγύρισε σ' έναν ξάδερφό του ράφτη να πηγαίνει τις Κυριακές στην εκκλησία να κάνει μετά τον περίπατό του περνώντας κάτω απ' το μπαλκόνι της καλημερίζοντας τους περαστικούς μ' ένα φρεσκοκομμένο τριαντάφυλλο στο πέτο.

Σα να ξεκίνησες από μιαν άλλη ζωή και να 'φτασες σ' αυτήν εδώ. Πού τα ξανάδες αυτά τα μάτια της τα ελαφίσια; Kαι τα μαλλιά της τα σγουρά πότε τα μύρισες; Πότε θα της το πεις πως έφτασες γι' αυτήν εδώ από μιαν άλλη ζωή;

Oι γονείς χωρισμένοι απ' τα παιδιά τους, περνούν μονάχοι τα στερνά τους. Δυστυχείς. *** Στράφτει το μάτι πάντα στο συμφέρον, χωρίς κανένα άλλο ενδιαφέρον. Άμμου παλάτι.

Κι αν δεν νίκησες μην τρέφεις πικρία για την ήττα. Even the losers τραγουδά ο Tom Petty. Κι ένα αεράκι πήρε να χαϊδεύει τα φύλλα. Kι ένας ήλιος ολόλαμπρος στεγνώνει τα ρούχα. Αυτά που μούλιασε η χθεσινή βροχή.

Ένας πόλεμος την άνοιξη φαίνεται τόσο αταίριαστος. Όμως ακριβώς αυτή είν' η εποχή του. Για να βλέπει κανείς τι αφήνει. Για να βλέπει πώς γεμίζει η ύπαιθρος μνήματα. Πόσες πυρές καίνε σε άγνωστους στρατιώτες. Πόσα βλέμματα πόσα χαμόγελα παγωμένα μέσα σε κορνίζες. Για να βλέπει. Κι ύστερα όχι πια.