Χτύπος/Ρύπος Όλοι/Πόλη Κάποιος/Σάπιος Εμείς/Κανείς

Πώς μιλάει η ποίηση με κομμένη γλώσσα, με δεσμά στα χέρια, με σπασμένα δάχτυλα; Πώς γίνεται να μιλάει κάθιδρη και χλωμή, σχεδόν ετοιμοθάνατη. Πού συνέβησαν αυτά τα φρικτά βασανιστήρια, υπό το φως των προβολέων; Σε μια αίθουσα κατάμεστη από κόσμο. Με δημοσιογράφους, με φλας και με μικρόφωνα. Ήταν όλοι τους μάρτυρες! Εκεί συνέβη η κακοποίηση. 10/3/23 Στο Τρένο της Ποίησης

 

 

Μπορεί να πάρεις κάποτε τον μικρόκοσμό σου για μόνη πραγματικότητα και τότε βρίσκεσαι στο κατώφλι του όξω από δω. Μπορεί να λιβανίσεις κάποτε τον βαλσαμωμένο αγώνα σου ως ιερό τοτέμ και τότε απογυμνώνεται δια μιας κάθε νοήματος.

Όλοι εσείς, οι καριόληδες, όσο ζούσε δεν γράψατε  ούτε γραμμή. Τώρα πια ακίνδυνο, τον γυρνάτε όπως θέλετε, μια από δω και μια από κει, το μέσα έξω. Χιλιοφορεμένο τομάρι, μαριονέτα χωρίς ψυχή, ένα νευρόσπαστο αφημένο στο τζάμι κάποιας πολυσύχναστης βιτρίνας. Δεν πρόκειται ποτέ να κουνηθεί, αν εσείς δεν κινήσετε τα νήματα. Μα τα χίλια κοράκια! Βολεύει.  Βολεύει πολύ.

Ευλογεί τα γένια του Στον μικρόκοσμό του Έχει πάντα έννοια του Τον περίγυρό του.. Την καλή κουβέντα τους Το μικρό τους νεύμα Μια υπεράνω κριτική Nα πουλάει πνεύμα.. Ξέχασε γιατί έγραφε Νέρωσε τα λόγια Τα θηρία καλόπιανε Με τα ευχολόγια.. Ένα θέαμα τραγικό Έγινε γι' αυτούς Σαν εκείνους τους φτωχούς Πρώτους χριστιανούς.. Τα θηρία τον φάγανε Τώρα τον χωνεύουν Πιο φριχτά θεάματα Οι θεατές γυρεύουν..