Αναρτήσεις

εποχή κατάπτωσης

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, εκείνοι από κάτω. Πηγαίνουν συστημένοι, παρακάμπτοντας μόχθους. Ποιητές-δημόσιοι υπάλληλοι, που χρωστούν τον διορισμό τους σε τεμενάδες και πεσκέσια. Ποιητές-διαφημιστές και μαρκετίστες. Ω εποχή κατάπτωσης, πόσους από δαύτους εννοείς να ξερνάς ακόμα;

πράξη ανθρωπισμού

Μια μέρα το μήνα αυτοί οι μεγαλόσχημοι χαρτογιακάδες,  έπρεπε να ακολουθούν την καθημερινότητα ενός μεροκαματιάρη,  ενός άνεργου, ενός άρρωστου που δεν έχει να πληρώσει τα φάρμακά του.  Μετά από λίγον καιρό, στην πρώτη και τελευταία τους πράξη ανθρωπισμού,  θα έκοβαν τα λαρύγγια τους ή θα παραιτούνταν..

με μια λάμψη

Mε μια λάμψη σβήνει ο κόσμος εκτυφλωτική. Ύστερα όλα παραδίνονται στο σκοτάδι.

πόλεις

Πόλεις μας γεννήσανε Πόλεις μας μεθύσανε Πόλεις μας γεράσανε Πόλεις μας ξεράσανε Και πόλεις μας ξεχάσανε..

σχολείο

Τέλειωσε η Αθλητική Κυριακή. Αύριο πάλι σχολείο. Για όλη την υπόλοιπη ζωή.

τοπικισμός

Το τοπικό γίνεται υπερτοπικό και το στιγμιαίο άχρονο, όταν περάσει δια μιας τον φακό του δημιουργού. Αρκεί το φως της ειλικρίνειας και η ποιητική ματιά πάνω στα πράγματα, που συντίθενται κι αποσυντίθενται πολλές φορές και με διαφορετικές ταχύτητες, ώσπου να μετατραπούν σε σύμβολα. Το βασάνισμα και η ελάττωση του εαυτού δεν συμβαίνουν επί ματαίω, αν λαμβάνει κανείς υπόψη όσους προηγήθηκαν. Αν συνυπολογίζει, ακριβώς γι' αυτό, την ιερότητα του χώρου (κατοικημένο χώμα) και, κυρίως, της προσπάθειας. Τα ίδια λάθη παρ' όλα αυτά δεν αποκλείονται, μάλιστα αναμένονται, αφού ήδη μπροστά σε κάθε μήνυμα χάσκει ένα μνήμα (ασυνέχεια). Έναν τέτοιον τοπικισμό τον αποδέχομαι.

για την «Οδό Ονείρων / Dreams» (2)

Ποιητική ταυτότητα   Ο Ντέμης Κωνσταντινίδης έχει διαγράψει μια σταθερή πορεία στα ελληνικά γράμματα μέσα από συλλογές όπως οι «Διαθέσεις» (2009), «Ιχθύων λόγος» (2011), «Ευλύγιστες μελαγχολίες» (2014), «Σε κλειστά βιβλία» (2018), «Της μοναξιάς καλή συνέχεια» (2019) και το πιο πρόσφατο ψηφιακό «Μετά την ποίηση» (2023). Η γραφή του χαρακτηρίζεται από απλότητα, αμεσότητα και καθαρότητα, αποφεύγοντας τον εξεζητημένο εντυπωσιασμό. Χρησιμοποιεί κυρίως τον ελεύθερο στίχο, αλλά πειραματίζεται με επιτυχία και με τον παραδοσιακό στίχο και τη χαλαρή ομοιοκαταληξία, διατηρώντας έναν πολύ φυσικό ρυθμό στην ανάγνωση. Στο επίκεντρο του έργου του βρίσκονται η υπαρξιακή μελαγχολία, η μοναξιά, η διάψευση των προσδοκιών και η καθημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Υπάρχει έντονο το στοιχείο ενός «εφηβικού» ρομαντισμού και μιας γλυκόπικρης νοσταλγίας για το παρελθόν. Σε αντίθεση με παλαιότερους ποιητές, ο Κωνσταντινίδης συχνά απογυμνώνει τη φύση ή την καθημερινότητα από την ειδυλλιακή τους διάσταση. Αν...

για την «Οδό Ονείρων / Dreams» (1)

Η ατμόσφαιρα που διαπνέει ολόκληρη τη συλλογή «Οδός Ονείρων / Dreams» του Ντέμη Κωνσταντινίδη είναι βαθιά αστική, μελαγχολική, βιωματική και έντονα υπαρξιακή . Η ποίησή του λειτουργεί σαν ένα φωτογραφικό κλικ σε μια πόλη που παρακμάζει, όπου η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων μπλέκεται με το βάρος του χρόνου, της απώλειας και της ματαιότητας. Κεντρικά θέματα είναι η φθορά, η κοινωνική κρίση, η μοναξιά, η ανεργία και η αποξένωση των ανθρώπων. Οι ήρωες των ποιημάτων είναι συχνά μοναχικές και περιθωριακές φιγούρες, που βιώνουν την απελπισία και τη σκληρότητα της καθημερινότητας. Τα βασικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν αυτή την ιδιαίτερη ποιητική ατμόσφαιρα είναι: Αστικό Τοπίο και Παρακμή: Η Θεσσαλονίκη (η Ναυαρίνου, τα ανατολικά τείχη, οι φοιτητικές γαρσονιέρες, τα κλειστά μαγαζιά, οι παλιές αφίσες) δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που νοσεί. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση ερήμωσης (το γκρεμισμένο ανάκτορο, τα σπίτια των ποιητών που ρημάζουν, ο καφενές π...

στο κατώφλι του χειμώνα

Σαρώνει με τη σκούπα της τα φύλλα και βρίζει τα περαστικά αυτοκίνητα. Θέλουνε, μου είπε, να τη διώξουν. Ο άντρας της έχει χρόνια πεθαμένος. Το σπίτι της ερείπιο. Τα ρούχα της απροσδιόριστα ράκη. Η φάτσα της αγριεμένη και μελαγχολική. Την έχω δει να περπατά στα πιο απίθανα μέρη με βήμα γοργό κι ανάλαφρο μιλώντας μόνη. Στη δημοσιά, στο γεφύρι, στο δάσος, στο νεκροταφείο. Είναι μια μεταμφιεσμένη μάγισσα στο κατώφλι του χειμώνα. 9/10/2026 Στιγμές

ένας πλανήτης

Ένας πλανήτης γύρω απ' το άστρο σου η ύπαρξή μου.

η θλίψη

Μια κατσαρίδα πάγωσε στο φως. Ύστερα άλλαξε απότομα κατεύθυνση κι εξαφανίστηκε μέσα στο λούκι. Απ' το τηλέφωνο του μπάνιου σταγόνα σταγόνα κυλάει η θλίψη στο σβέρκο. Ατμός στον καθρέφτη μούχλα στους αρμούς σκουριά στο πλυντήριο. Μάδησαν και τα μαλλιά της σφουγγαρίστρας. Η θλίψη τα πάντα διαβρώνει.

αυτό είν' η ποίηση

Μια ελάχιστη χαραμάδα απ' όπου στιγμιαία τρυπώνει το φως σ' ένα κατασκότεινο δωμάτιο τόσο μόνο ώστε αφαιρετικά να συλλαμβάνεις τα σχήματα κι έπειτα να τα συμπληρώνεις με τη φαντασία.  Αυτό είν' η ποίηση.

η ασπρόμαυρη γάτα

Ωραία κι ενδιαφέροντα πράγματα ειπώθηκαν κείνο το βράδυ. Ο ομιλητής το ζούσε. Οι απαγγελίες καθαρές και χρωματισμένες. Η ατμόσφαιρα ζεστή. Ο κόσμος χειροκρότησε. Μα εμένα απ' όλα περισσότερο μου άρεσε η ασπρόμαυρη γάτα που έτσι απροσδόκητα πήδηξε στην αγκαλιά μου.

για τον ονειροπόλο

Αυτή είν' η μοίρα — να γίνομαι δάκρυ. Αυτή είν' η μοίρα — να ξανοίγω στα μάκρη. Αυτή είν' η μοίρα — τις πικρές διαψεύσεις να κάνω εμπνεύσεις. Αυτή είν' η μοίρα και το είναι μου όλο. Αυτή είν' η μοίρα για τον ονειροπόλο. Αυτή είν΄ η μοίρα — σαν γιαγιάς παραμύθι να με σκεπάζει η λήθη. Αυτή είν' η μοίρα — στο μνήμα μου οι γάτες να κλαίν' τους διαβάτες. Αυτή είν' η μοίρα. Κι εσύ, αγαπημένη να μου είσαι πια ξένη.

μονιμότητα

Είναι μάλλον ανέφικτο ν' αποτινάξει κανείς τ' αόρατα δεσμά του προσωρινού. Η συμφιλίωση κάποτε μ' αυτήν την ιδέα κι η τελική αποδοχή της, είναι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε μονιμότητα.

παραθεριστές

Μυρίζει αντηλιακό ο άλλος κόσμος. Απέραντες αμμουδιές και θάλασσες λάδι. Να βουτούν οι ψυχές ως άλλοι παραθεριστές. Να λησμονούν τα βάσανα.

τι ποιητής;

Φύτεψες ποτέ σου ένα δέντρο; Ξεδίψασες ένα ζωάκι; Βόηθησες έναν άγνωστο; Tότε τι ποιητής μας τσαμπουνάς;

ο παλιατζής

Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.

η ομορφιά

Άραγε το ήξερε εκείνη που κατηφόριζε τον πεζόδρομο πως είναι τόσο ωραία; Έχεις —αλήθεια, φίλε!— την προσωρινή πολυτέλεια να παρατηρείς.. Δεν σου έκαναν έξωση. Δεν σε έζωσε η απελπισία όπως αυτόν τον ανάπηρο. Δεν γέρασες ακόμα. Μια καραμπίνα διμούτσουνη είναι και η ομορφιά. Για όποιον δεν έχει τίποτα να χάσει.

o καφενές

Έκλεισε κι ο Γιώργης τον καφενέ του. Θα 'ναι δυο-τρεις μήνες που κατηφόρισα προς τα εκεί. Λίγα τραπεζάκια κάτω απ' τον παχύ ίσκιο των φυλλωμάτων. Οι μπαρμπάδες σιωπηλοί, μετρούσαν τις χάντρες των κομπολογιών τους.  Ο Γιώργης πηγαινοερχόταν νευρικός. Έβριζε το κάθαρμα που μας κυβερνάει. Πήρα έναν διπλό ελληνικό και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι. Είπα ότι θα ξαναπεράσω.. Μ' έφερε σήμερα ο δρόμος μου από μπροστά. Μεγάλα πράσινα πανιά το κύκλωναν. Και λαμαρινένιες πινακίδες μεσιτικών.

Φλεβάρης '23

Φλεβάρης '23
κλικ στην εικόνα

διαβάζεται και online (κλικ στην εικόνα)