Οθόνη πάλι ασπρόμαυρη ― χάλασαν τη μικροφωνική στη Φαραντούρη. Το απόγευμα οι νεκροί κάτι μουρμούρισαν μα τα τραγούδια ― μέρα επετείου σκέπασαν τη φωνή τους και τα λουλούδια ανελέητα  τους έπνιξαν.

Όλα μεταμφιεσμένα απόψε γέρνουν στη σιωπή.

Αστικές φιλανθρωπίες από απαστράπτουσες κυρίες μ' άσπρα σκονάκια κι -απαραιτήτως- ευαισθησίες... Θα ήταν παράλειψη, τω όντι— Ομόθυμα, λοιπόν, και αδιακρίτως: "Για τα ωραία καθρεφτάκια, ευχαριστίες!"

Μακάριοι, λέω, οι τρώγοντες και οι πίνοντες Οι εκλεκτοί, οι τελευταίοι εναπομείναντες... Ποιος πλέον μετρά στο πέλαγος ναυάγια Από λιμούς, από σεισμούς και όπλα "άγια";

Όσο φλυαρούν για capitals και "αξίες", αυτός ταιριάζει ομοιοκαταληξίες. Γάτος τυφλός, εμμονικός με την ουρά του, ψάχνει δαγκώνοντας τ' αόρατα δεσμά του.

Να ΄χουμε, λες παράφορα, πεθάνει Αλλά η ψυχή να νοσταλγεί Κι επιστροφές να κάνει Στα όνειρα όσων μας θυμούνται Όταν στης νύχτας το προσκέφαλο Κοιμούνται...

Πανάρχαιοι φόβοι τα αθέατα των υπονόμων τρωκτικά βήμα το βήμα αφουγκράζονται πανηγυρικά τη φθορά μας.