Τι θα μπορ εί τότε να πει τ' άψυχο σώμα μας απ' τη ζωηρή φωτοπλημμύρα το οργιαστικό βουητό το πάρε-δώσε τ' ανεξάντλητο που ολόγυρά μας θα συμβαίνει... ερήμην;
Καθένας εμπορεύεται ένα μύθο. Προσφέρονται! Υπάρχει ζήτηση. Όμως εσύ δεν έχεις να πουλήσεις. Βλέπεις, σου λείπει εκείνη η μαεστρία... Όσο κι αν θέλουν να εξαπατηθούν εναγωνίως, Εσύ αδίκως ήρθες στο παζάρι.
Οθόνη πάλι ασπρόμαυρη ― χάλασαν τη μικροφωνική στη Φαραντούρη. Το απόγευμα οι νεκροί κάτι μουρμούρισαν μα τα τραγούδια ― μέρα επετείου σκέπασαν τη φωνή τους και τα λουλούδια ανελέητα τους έπνιξαν.
Αστικές φιλανθρωπίες από απαστράπτουσες κυρίες μ' άσπρα σκονάκια κι -απαραιτήτως- ευαισθησίες... Θα ήταν παράλειψη, τω όντι— Ομόθυμα, λοιπόν, και αδιακρίτως: "Για τα ωραία καθρεφτάκια, ευχαριστίες!"
Μακάριοι, λέω, οι τρώγοντες και οι πίνοντες Οι εκλεκτοί, οι τελευταίοι εναπομείναντες... Ποιος πλέον μετρά στο πέλαγος ναυάγια Από λιμούς, από σεισμούς και όπλα "άγια";