Mπάλες κανονιών Πέφτουν γύρω οι μέρες Εκδικούμενες. Τέτοια πολιορκία Θέλει γερό στομάχι.

Πρωινό Φλεβάρη — Η εύθραυστη Ρομά Αστραπιαία χαμογελώντας Σήκωσε τη μακριά της φούστα Πάνω απ' τ' ανάποδα καφάσια Που υποχώρησαν με δύναμη Κι ευθύς ακούστηκαν Κρακ αλλεπάλληλα Μέσα στη λιμανίσια υγρασία Ξύλα σπασμένα με το πόδι.

To φαστφουντάδικο που έβγαινες μικρός Είναι κλειστό, παρατημένο εδώ και χρόνια. Αραιά και πού κάνας περαστικός Στέκεται και κοιτάζει με συμπόνια Τον κοιμισμένο άστεγο εμπρός —Aφήνοντας για μια στιγμή τα ψώνια— Στο σκαλοπάτι που δρασκέλιζες μικρός Και τώρα το διαβαίνουν τα τελώνια.

Περιφορά σεπτών θεωριών Ανάμεσα εσύ ακροβάτης Συσχετισμών— Μυσταγωγία και μακελειό! Τόσες γενειάδες σε Κρανία φιλοσόφων Βορά ανθρώπων… Θάλαμοι πάχυνσης Ώριμων προς σφαγή ιδεών. 12/9/2015 Ατέχνως

Αφού δε μένει κάτι άλλο ν' αποδείξεις Προς τι ακόμη επιμένεις, ποιητή; Δε σου 'ναι κιόλας αρκετή συγκομιδή Τόσων ψυχών λησμονημένων οι αφίξεις; Αυτούς τους σκέπασε το κύμα, μα εσύ Σπρώχνεις το στίχο με το ζόρι, σα σκυλί Πικρά και άνοστα σποράκια σε χαρτί Οι λέξεις-πλήξεις. 22/6/2016 Ατέχνως

Το αριστερό παρελθόν Δε φεύγει ποτέ απ’ τη μόδα Αρκεί το παρόν να είναι Συγκαλυμμένα δεξιό Αναθεωρητικό νεοφιλελεύθερο Να εμφανίζεται χαριεντιζόμενο Σε διαλέξεις και χοροεσπερίδες “Ουδέτερο” αστικοδημοκρατικό απολιτίκ Καταπλήσσοντας με μία δόση αυτοκριτικής Και άφθονο χιούμορ Ανταρκτικής Απευθυνόμενο από τον πάτο του βαρελιού Στα πιο ποταπά ένστικτα Του έχω, άρα είμαι . 13/2/2016 Aτέχνως

Κάποια φορά σε γέλασε η ανάμνηση. Μικραίναν και μικραίναν τα τοπία. Τώρα βαδίζεις μπρος και σε απόσταση από την παιδική σου ηλικία.