Τώρα που παρήλθαν οι ακατανόητες γιορτές, λέω γιορτή την αδιάφορη καθημερινή. Καθώς σιωπούν τα μαγαζιά, μένω μπροστά στα ταλαιπωρημένα ανδρείκελα. Πόσα κοστούμια επιτέλους, πόσα φορέματα και πόσες εκπτώσεις;

Ούτε γνωρίζει ούτε που θέλει να γνωρίζει. Ούτε περατώνεται ούτε αρχίζει. Είν' έτσι ακύμαντος ο θάνατος. Καμιά ενέργεια δεν τον διαταράσσει. Καμία ύλη δεν τον αφορά. Τίποτα δεν τον περικλείει. 29/12/2019 Στιγμές 22/1/2020 Μονόκλ

Είπες πως γράφεις. Σου λέω πολύ κακό για το τίποτα. *** Πριν τον ξεχάσεις, ο κόσμος σε ξέχασε. Θα το μάθαινες.

Πουτάνα της υστεροφημίας! Κωλοτούμπες κάνεις ίσα να δεις τυπωμένο το ονοματάκι σου ή δημοσιευμένο και στο έσχατο κωλοιστολόγιο. Μετά έρχεται ένας ωραιότατος χάκερ (μεγαλύτερος από τον χρόνο δεν υπάρχει) ή ένα ωραιότατο έμφραγμα ή εγκεφαλικό κάνουν ένα τυπικό μνημόσυνο όσοι σε θάβαν ζωντανό κι όλα ξανά τραβούν για τον χαρτοπολτό.

Και ξαφνικά αντί για τον πατέρα σου έχεις στα χέρια σου ένα χαρτί. Ύστερα καταθέτεις και το χαρτί. Δεν έχεις τίποτα.

Στον φωτεινό πίνακα δεν αναγγέλλονται δρομολόγια. Τόση ώρα καθισμένος εδώ και κανένας δεν πάτησε. Μόνο ένας σκύλος μετράει τις ανάσες του στο κρύο. Ψαχουλεύω τις τσέπες του παλτού μου, αλλά βρίσκω μόνο χνούδια κι ένα διαφημιστικό κουτάκι σπίρτα. Δεν πειράζει, μου γνέφει, αυτή η στάση δεν υπάρχει παρά μόνο για τους αδέσποτους. 13/12/2019 Αλλιώς

Είχα περπατήσει με ψιλόβροχο όλη την απόσταση Κάστρα-Πανεπιστήμια. Λίγο πιο κάτω, κοντοστάθηκα. Έσκυψα λίγο κι είδα απ’ το παράθυρο της τσαγερί. Κάποια ομιλία ή παρουσίαση. Ψόφια πράματα. Το βλέμμα μου έμεινε αφηρημένο πάνω στη μακάρια φάτσα ενός που χασμουριόταν. Και μιας που το υπερβολικά βαμμένο της πρόσωπο φωτιζόταν απ’ την οθόνη του κινητού. Χθες κάπου διάβασα, σε 75.000 χρόνια το Voyager θα προσεγγίζει το α Κενταύρου, 4,3 έτη φωτός μακριά. Προχώρησα παρακάτω. Έξω απ’ την Έκθεση, πλάι στα δολοφονημένα δένδρα των Χριστουγέννων, με πρόλαβε για τα καλά η βροχή. Μέχρι την παραλία, τ’ αθλητικά μου μούλιασαν εντελώς. Στάθηκα βαρύς στο ξύλινο ντεκ, με τα χέρια στις τσέπες, μην ξέροντας τι να κάνω. Αν ήμουν χείμαρρος, εδώ θα τέλειωνε ο προορισμός μου.