Θέλω να γίνω ποιητής Σ' ανθολογίες περιωπής Να φιγουράρει τ' όνομά μου. Ως υπεράνω κι απαθής Βραβείο να λάβω επιτροπής Στην προσφορά μου. Σε περιοδικό της προκοπής Να γράψει κάποιος τιμητής Για τα στερνά μου. Θέλω να γίνω ποιητής Να συγκινείται η πατρίς Στο άκουσμά μου. Ιούνης '21, Η φωνή μου 2

Mεροκαματιάρης στο χώμα με μια νάιλον ομπρέλα παραμάσχαλα έπαιρνες στο κατόπι τη μεγάλη φαγάνα κι ένα άδειο μπιτόνι για κάθισμα που βρήκες πεταμένο και κάθε πρωί το 'σερνες μαζί σου στα σκαμμένα. Το "πιεστικό χρονοδιάγραμμα" των εργολάβων δεν κατάφερε να σε πτοήσει στο ελάχιστο. Τα γλιτσιασμένα λεφτά τους ουδέποτε σε εξαγόρασαν. Αυτό δεν είναι μία νίκη επί του χρόνου;

Υπέθεσες ένα υποψιασμένο ακροατήριο, μια δήθεν προεξοφλημένη νομοτέλεια, ώστε να μην παραδεχτείς, ως και τα τώρα, την αλήθεια. Αυτή που τόσοι αγνοούν μπροστά στα μάτια τους. Ακροατήριο ουδέποτε υπήρξε μήτε και που αναμένεται, όπως τουλάχιστον εσύ το εννοείς. Λοιπόν, στο εξής, τέρμα οι υποθέσεις.

Κάθε δίκαιος είν' ένας Χριστός είν' ένας Αμνός όπως ταλαιπωρημένος κατασυκοφαντημένος πορεύεται μέσα στον κόσμο. Όπως δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια να μεταπείσει τους δικαστές Του τους σταυρωτές Του. Ξέρει προκαταβολικά: Κάποιον Βαραββά γλιτώνει ο όχλος πάντα.

Των δέντρων η απολησμονιά σκέπει, τα φύλλα της πλατιά. Ό,τι νερά τρέχουν εκεί κι οι ίσκιοι τους δροσιστικοί, αδιάφοροι για τους θνητούς, κήπους ποτίζουν μυστικούς.

Ξεθωριασμένες απ' τον ήλιο φωτογραφίες βάσανα φευγάτα με την πρωινή δροσιά πια δεν πατάνε συγγενείς και φίλοι δεν τους πατάνε οι νόμοι της πολιτείας μόνο κανένας σκαφτιάς ροζιασμένος μόνο κανένας παπάς περαστικός.

Το νερό θυμάται. Κατηφορίζει το αρχαίο του μονοπάτι μουγκρίζοντας. Το νερό βιάζεται. Το στρωσε για τη θάλασσα. Τα δέντρα το ξεπροβοδάνε. Λάσπες κλαδιά βότσαλα, δικά του όσα βρει στο διάβα. Να φτάσει θολό ανακατεμένο, να ξεχάσει. 31/3/2021 Στάχτες