Ένας που μιλάει μόνος του την ώρα που κατηφορίζω προς το κέντρο της πόλης εκνευρίζεται επειδή έχω διπλωμένη στη μασχάλη μια εφημερίδα. Καγχάζει κουνάει τα χέρια του νευρικά κινείται προς το μέρος μου απειλητικά βρίζει αυτούς που βγάζουν τις εφημερίδες βρίζει αυτούς που τις αγοράζουν. Περνάω από δίπλα του του χαμογελώ. "Έχεις δίκιο" του λέω. "Να, πάρ' την" και συνεχίζω να περπατάω στο φαρδύ πεζοδρόμιο.

Τον πάγκο του δεν τον πλησίαζαν. Αυτός εκεί, αράδιαζε κάθε πρωί τη σκονισμένη πραμάτεια του: Πουλούσε αναμνήσεις.. "Ποιος νοιάζεται" έλεγαν και ξανάλεγαν "για ξένες αναμνήσεις! Κι αυτός, ο χριστιανός.." "Εδώ παλεύουμε να ξεφορτωθούμε τις δικές μας". "Άλλωστε, αυτές είναι πια τόσο κιτρινισμένες και καχεκτικές. Σχεδόν νεκρές. Δεν έχουν καμία πρακτική χρησιμότητα".

Μετά την ποίηση τι έμεινε να σε μαγέψει; Όσα το μέλλον υπόσχεται τα χρωστάς ήδη με τόκο. Κι έχεις βάλει υποθήκη το παρόν. Αλλά έτσι όπως σέρνεται ο χρόνος θα σου το βγάλουν κι αυτό στο σφυρί. Ούτε παρόν μετά. Μόνο παρελθόν. Όταν υπήρχε ποίηση. 23/7/23 Στιγμές Σκόρπιες λέξεις 2013-2023: Τα ιστολόγια έχουν προ πολλού πεθάνει. Είναι η εποχή του tik tok και της συμπυκνωμένης χαζομάρας. Είχα μιλήσει από νωρίς για την κυρίαρχη αποσπασματικότητα και τον "ενοποιητικό παράγοντα του τυχαίου". Κάπου εδώ ένας κύκλος κλείνει. Δεν είμαι βέβαιος όμως ότι ανοίγει ένας άλλος. Όχι τουλάχιστον προς το παρόν. Καλή συνέχεια..

Παραμέρισε για να περάσει ένα περιστέρι. Είναι το δίχως άλλο ποιητής.

Σου είπαν πως καμιά φορά το μάτι δακρύζει από αδικία, μα δεν σου εξήγησαν ότι μπορεί απλώς να το ενοχλεί κάποιο σκουπιδάκι. Ακόμη λοιπόν δεν έμαθες να ξεχωρίζεις τους ποιητές; Ίσως γιατί στον καιρό μας λιγόστεψαν απελπιστικά και το τομάρι τους πουλιέται ακριβά. Σύντομα θα ανήκουν κι αυτοί.. στα εξαφανισμένα είδη.

Ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ. Λουλούδι σε ουράνιο μπαχτσέ. Ποίημα που δεν πάει πουθενά. Αρχίζει και τελειώνει στην καρδιά.

Ξεχάστηκε το τρένο να ρημάζει, οι ράγες του πατάνε στον αέρα. Απόψε ένα κύμα το τραντάζει, απόψε μια απόκοσμη φοβέρα. Έχουν και οι νεκροί το μερτικό τους και επιστρέφουν όταν κάτι τους πονάει. Δεν ήταν δίκαιο το ριζικό τους, τους ζωντανούς το κρίμα ακολουθάει.