Ιχθύων λόγος, 2011

Απέναντι στο ταβερνάκι που πίνω το ούζο μου, φούνταραν χθες μάνα και γιος. Στο ίδιο μέρος σήμερα κάτι τουριστριούλες πλατσούριζαν στα ρηχά. Κι εγώ απολάμβανα τη μυρωδιά του αντηλιακού τους. Βάζοντας ακόμη λίγο πάγο στο ούζο μου. Ζαλισμένος, χωρίς να ψάχνω νόημα.

Ήρθε η Φλώρα και ξάπλωσε στο γρασίδι μας. Της φάνηκε δροσερή αυτή η γωνιά του κήπου. Έριξε λοιπόν έναν υπνάκο. Πόσο απλή είναι η ζωή. Γεμίζω έναν κουβά νερό να πιει να ξεδιψάσει. Κάθομαι και τη χαζεύω όπως αναπνέει ρυθμικά. Όπως τινάζει ανεπαίσθητα τ' αυτιά. Ήρθε η Φλώρα κι έφτιαξε το κέφι μας.

Αφήνω ψίχουλα στο τραπέζι μου για τα σπουργίτια. Δεν υπάρχουν πιο κωλοπετσωμένα κι επίμονα πλάσματα. Πιο προσηλωμένα στο ατόφιο της στιγμής. Πιο ειλικρινείς υμνητές του εφήμερου. Όμως, διαπιστώνω περίλυπος, δεν θα είναι ποτέ πράγματι ελεύθερα. Η πείνα ή η λαιμαργία τους είν' η αόρατη κλωστή που τα δένει με το τραπέζι.

 

Κύριε μπογιατζή, έπηξαν οι μπογιές σου. Οι βούρτσες στέγνωσαν στον ήλιο. Κύριε μπογιατζή, άσε τη δουλειά ημιτελή. Το μεροκάματό σου πιο μικρό από εκείνο το λουλουδάκι που φύτρωσε πεισματικά ανάμεσα στις πέτρες. Κύριε μπογιατζή, τέλειωσε το τσιγάρο σου κι από αύριο γράφε μόνο συνθήματα. Ούτε ένας ξασπρισμένος τοίχος. Πες το και στους άλλους. Κύριε μπογιατζή, κάθε αύριο. Μέχρι να τη βάψουνε.

Τα μαρτύρια του αγίου Σε λυτρώσανε δια βίου. Φύγε και μην αμαρτάνεις Έως ότου να πεθάνεις. Κι αν δικαίωση δεν πιστεύεις Απ' τον φθόνο να νηστεύεις. Απ' το μίσος να απέχεις Την ψυχή σου για ν' αντέχεις. Εσύ δούλος ταπεινός Στη συνείδηση του Ενός Που τα πάντα έχει ρυθμίσει Κι ο παππούς φώναζε Φύση.